Στέλιος Γεωργιάδης / 24 Νοεμβρίου 2010 / sgeorgiades@gmail.com
Το 1974 η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο. Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά, το 37% του εδάφους του νησιού εξακολουθεί να βρίσκεται υπό Τουρκική κατοχή. Δεκάδες χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες και εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι έποικοι καταπατούν καθημερινά τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας οι οποίοι από το 2004 είναι ταυτόχρονα και Ευρωπαίοι πολίτες!
Εδώ και δύο περίπου χρόνια ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας «διαπραγματεύεται» με τον εκάστοτε ηγέτη των Τουρκοκυπρίων, μέσα στα πλαίσια συνομιλιών «Κυπριακής (δήθεν) ιδιοκτησίας», μια πιθανή λύση του Κυπριακού Προβλήματος. Τα αποτελέσματα αυτών των «διαπραγματεύσεων» οδηγούν, για άλλη μια φορά, με μαθηματική ακρίβεια, εκεί που βρίσκονται τα ξένα συμφέροντα: (α) σε αδιέξοδο και ένα ακόμα βήμα πιο κοντά σε «de facto διχοτόμηση», ή (β) σε λύση τύπου Ανάν και «συμφωνημένη διχοτόμηση» της Κύπρου. Μάλιστα, ενώ μέχρι πρόσφατα τα Ηνωμένα Έθνη διαλαλούσαν ότι δεν πρόκειται να επέμβουν στις «διαπραγματεύσεις», ο Γενικός τους Γραμματέας έθεσε προχθές καθαρό χρονοδιάγραμμα για πρόοδο μέχρι το τέλος Ιανουαρίου 2011.
Η ερώτηση λοιπόν που προκύπτει είναι «Γιατί εμμένουμε να διαπραγματευόμαστε με την ίδια αποτυχημένη συνταγή;» Είναι ποτέ δυνατόν ο οποιοσδήποτε Τουρκοκύπριος ηγέτης (είτε είναι «σύντροφος» είτε όχι) να συμφωνήσει και να εφαρμόσει σχέδιο απόσυρσης των Τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο; Αποκλείεται!
Η ωμή πραγματικότητα είναι ότι η Τουρκία θεωρεί την κατοχή της Κύπρου ως ένα σημαντικότατο στρατηγικό δεδομένο. Ταυτόχρονα, το δεδομένο αυτό εξυπηρετεί και τους Εγγλέζους, πρώην (και εμμέσως νυν) αποικιοκράτες της Κύπρου οι οποίοι διατηρούν στρατιωτικές βάσεις τεράστιας σημασίας για την «παρακολούθηση» και τον «στρατηγικό έλεγχο» της Μέσης Ανατολής.
Με βάση τα πιο πάνω, μπορεί εύκολα κανείς να συμπεράνει ότι δεν υπάρχει διέξοδος στον δρόμο που βαδίζουμε εδώ και 36 χρόνια. Αντίθετα, οι επιλογές στενεύουν και καταλήξαμε να ζητούμε από τον Τούρκο κατακτητή ...να ανοίξει ένα λιμάνι, ένα αεροδρόμιο για Κυπριακά σκάφη...πού καταντήσαμε ως κράτος, που καταντήσαμε ως Έθνος!
Κύριοι Ηγέτες των απανταχού Ελλήνων:
Δεν είμαστε αφελείς. Κατανοούμε ότι τα πράγματα είναι δύσκολα λόγω των ξένων συμφερόντων. Κατανοούμε επίσης ότι η Τουρκία αποτελεί (προς το παρόν) μεγάλη γεωστρατηγική δύναμη στην περιοχή μας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι σας δίνεται το δικαίωμα να «διαπραγματεύεστε» με τα πιόνια του κατακτητή και να παραχωρείτε «εκ περιτροπής προεδρίες», «παραμονή 50,000 Τούρκων εποίκων» και «σταθμισμένη ψήφο που εξισώνει το 18% των Τουρκοκυπρίων με το 82% των Ελληνοκυπρίων». Τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι βασικές ελευθερίες του λαού δεν είναι προς διαπραγμάτευση.
Ο λαός δεν τρέφει ψευδαισθήσεις. Όμως, παρά τις δυσκολίες που πέρασε, διατηρεί ακόμα την αξιοπρέπεια του και το απέδειξε στο δημοψήφισμα του Σχεδίου Ανάν του 2004. Λοιπόν, το μόνο που ζητά από εσάς ετούτος ο λαός είναι να υπερασπιστείτε αυτήν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτή η Εθνική αξιοπρέπεια και η συνέχιση του αγώνα για την Ελευθερία είναι τα μόνα αγαθά που δεν μπορεί κανένας Λόρδος, κανένας Τούρκος να μας στερήσει.
Και όπως διδάσκει και ο Καβάφης: «Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις...»
5/8/10
Σκέψεις και Προβληματισμοί από το Πρόσφατο Ταξίδι στην Πατρίδα
Κατά την πρόσφατη, σύντομη παραμονή μου στην Κύπρο και στην Ελλάδα, διαπίστωσα ένα παράδοξο:
Ενώ αρκετοί πολίτες έχουν γνώση της καταστροφικής πορείας που έχει πάρει το Έθνος, επιλέγουν να εθελοτυφλούν και να συνεχίζουν την καθημερινή τους ζωή χωρίς «ψάξιμο».
Ορισμένα από τα σχόλια που άκουσα σχετικά με τα προβλήματα τους Έθνους ήταν:
«Αφού κανένας δεν μπορεί να αλλάξει τα πολιτικά δρώμενα του τόπου, γιατί να ασχολούμαι εγώ;»
«Το Κυπριακό δε λύεται, άρα άστο καλύτερα...»
«Όλοι οι πολιτικοί είναι οι ίδιοι και δεν αφήνουν κανένα να σπάσει τις κλίκες τους, άρα τι μπορώ να κάνω εγώ, ένας απλός πολίτης;»
Πραγματικά έχω προβληματιστεί από την απάθεια και την ηττοπάθεια αρκετών συμπολιτών μου, ατόμων με προσόντα και μόρφωση, ατόμων που αν το αποφασίσουν, μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση προς το καλύτερο.
Δεν κατηγορώ κανένα αφού κι εγώ, για προσωπικούς λόγους, επιλέγω να μένω εκτός όσον αφορά τα «πολιτικά», ή πιο συγκεκριμένα, τα «κομματικά». Προβληματίζομαι όμως...
Πιστεύω πως πρέπει να διαχωρίσουμε τα «πολιτικά» από τα «κομματικά».
Η Πολιτεία πρέπει να απασχολεί όλους μας και ως Πολίτες θα πρέπει να καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια για βελτίωση της Πολιτείας. Γιατί για να μπορέσουμε να βελτιώσουμε το βιωτικό μας επίπεδο, για να μπορέσουμε να διασώσουμε το Έθνος μας, πρέπει πρώτα να δημιουργήσουμε μια ισχυρή Πολιτεία.
Η Πολιτεία είμαστε ΕΜΕΙΣ. Ας μην δικαιολογούμε την απάθεια μας ρίχνοντας ευθύνες μόνο στους πολιτικούς. Έχουμε κι εμείς ευθύνες. Έχουμε κι εμείς πολλά να προσφέρουμε στον τόπο μας. Το θέμα είναι να το πάρουμε απόφαση και να συντονιστούμε σωστά...
Με εκτίμηση,
Στέλιος Γεωργιάδης
e-mail: sgeorgiades@gmail.com , website: www.georgiades.net
Ενώ αρκετοί πολίτες έχουν γνώση της καταστροφικής πορείας που έχει πάρει το Έθνος, επιλέγουν να εθελοτυφλούν και να συνεχίζουν την καθημερινή τους ζωή χωρίς «ψάξιμο».
Ορισμένα από τα σχόλια που άκουσα σχετικά με τα προβλήματα τους Έθνους ήταν:
«Αφού κανένας δεν μπορεί να αλλάξει τα πολιτικά δρώμενα του τόπου, γιατί να ασχολούμαι εγώ;»
«Το Κυπριακό δε λύεται, άρα άστο καλύτερα...»
«Όλοι οι πολιτικοί είναι οι ίδιοι και δεν αφήνουν κανένα να σπάσει τις κλίκες τους, άρα τι μπορώ να κάνω εγώ, ένας απλός πολίτης;»
Πραγματικά έχω προβληματιστεί από την απάθεια και την ηττοπάθεια αρκετών συμπολιτών μου, ατόμων με προσόντα και μόρφωση, ατόμων που αν το αποφασίσουν, μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση προς το καλύτερο.
Δεν κατηγορώ κανένα αφού κι εγώ, για προσωπικούς λόγους, επιλέγω να μένω εκτός όσον αφορά τα «πολιτικά», ή πιο συγκεκριμένα, τα «κομματικά». Προβληματίζομαι όμως...
Πιστεύω πως πρέπει να διαχωρίσουμε τα «πολιτικά» από τα «κομματικά».
Η Πολιτεία πρέπει να απασχολεί όλους μας και ως Πολίτες θα πρέπει να καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια για βελτίωση της Πολιτείας. Γιατί για να μπορέσουμε να βελτιώσουμε το βιωτικό μας επίπεδο, για να μπορέσουμε να διασώσουμε το Έθνος μας, πρέπει πρώτα να δημιουργήσουμε μια ισχυρή Πολιτεία.
Η Πολιτεία είμαστε ΕΜΕΙΣ. Ας μην δικαιολογούμε την απάθεια μας ρίχνοντας ευθύνες μόνο στους πολιτικούς. Έχουμε κι εμείς ευθύνες. Έχουμε κι εμείς πολλά να προσφέρουμε στον τόπο μας. Το θέμα είναι να το πάρουμε απόφαση και να συντονιστούμε σωστά...
Με εκτίμηση,
Στέλιος Γεωργιάδης
e-mail: sgeorgiades@gmail.com , website: www.georgiades.net
15/4/10
An Inconvenient Truth: the Cyprus Problem is a European Union Problem
Let’s start with a simple exercise of Inductive Reasoning:
1. In 1974 Turkey invaded Cyprus.
2. In 2004, Cyprus became a member of the European Union.
3. In 2010, Turkey still occupies 37% of Cyprus, now European territory.
4. Turkey is currently in accession talks and aspires to become a member of the EU.
Conclusion: What has been (conveniently) known as the “Cyprus Problem” is now a “European Union Problem”.
No matter how “inconvenient” this truth might be, it is one of great importance for the future of European Union and its people.
We all understand that Turkey is an important economical/geopolitical power. We also understand that the EU (rightfully) wishes to establish/maintain a beneficial relation with Turkey. At the same time, the EU must do so while staying true to its own fundamental, founding principles of democracy and human rights.
Turkey’s illegal occupation of Cyprus has been condemned by the United Nations, by the European Union and numerous decisions of the European Court of Human Rights. Whether or not Turkey is willing to respect the International Law and withdraw its 40,000 military troops from the European territory of Cyprus remains to be seen (personally, I think Turkey does not plan to do so).
In the mean time, Europeans must look in the mirror and do a bit of soul-searching. No matter how important a relationship with Turkey might be, the EU has a responsibility towards the people of Cyprus who are members of the European family.
The current economic situation is only one of the tests that the European Union will have to pass. Standing up to aggressors like Turkey and protecting the Human Rights of all European citizens (including Cypriots) is another. Passing the first test will contribute to the survival of the ECONOMIC Union. Passing both tests will offer hope for the survival of the EUROPEAN Union.
1. In 1974 Turkey invaded Cyprus.
2. In 2004, Cyprus became a member of the European Union.
3. In 2010, Turkey still occupies 37% of Cyprus, now European territory.
4. Turkey is currently in accession talks and aspires to become a member of the EU.
Conclusion: What has been (conveniently) known as the “Cyprus Problem” is now a “European Union Problem”.
No matter how “inconvenient” this truth might be, it is one of great importance for the future of European Union and its people.
We all understand that Turkey is an important economical/geopolitical power. We also understand that the EU (rightfully) wishes to establish/maintain a beneficial relation with Turkey. At the same time, the EU must do so while staying true to its own fundamental, founding principles of democracy and human rights.
Turkey’s illegal occupation of Cyprus has been condemned by the United Nations, by the European Union and numerous decisions of the European Court of Human Rights. Whether or not Turkey is willing to respect the International Law and withdraw its 40,000 military troops from the European territory of Cyprus remains to be seen (personally, I think Turkey does not plan to do so).
In the mean time, Europeans must look in the mirror and do a bit of soul-searching. No matter how important a relationship with Turkey might be, the EU has a responsibility towards the people of Cyprus who are members of the European family.
The current economic situation is only one of the tests that the European Union will have to pass. Standing up to aggressors like Turkey and protecting the Human Rights of all European citizens (including Cypriots) is another. Passing the first test will contribute to the survival of the ECONOMIC Union. Passing both tests will offer hope for the survival of the EUROPEAN Union.
22/3/10
Πρόβλημα Εθνικό όχι Οικονομικό
Το παρόν πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι μόνο οικονομικής φύσεως. Το πρόβλημα της Ελλάδας, αλλά και ολόκληρου του Ελληνικού Έθνους, είναι πρόβλημα υπαρξιακό, πρόβλημα Εθνικής ταυτότητας και Εθνικού (από)προσανατολισμού. Κανένα οικονομικό σχέδιο, κανένα Γερμανικό (κατοχικό) δάνειο δεν μπορεί να σώσει (πραγματικά) το Έθνος. Το Έθνος μας μόνο εμείς οι Έλληνες μπορούμε να το σώσουμε (αν το θελήσουμε). Έφτασε η ώρα Εθνικής αυτοκριτικής, περισυλλογής, σοβαρού προγραμματισμού και Εθνικής Αναγέννησης. Το οικονομικό αποτελεί μόνο μια πτυχή της όλης κατάστασης και η προσοχή μας δεν πρέπει να στραφεί μόνο σε αυτή την κατεύθυνση. Η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται πολύ πιο βαθιά...
12/1/10
Ξύπνα καημένε μου Ραγιά
Από ότι φαίνεται, δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι βρισκόμαστε ένα βήμα πριν το γκρεμό. Στηρίζουμε με απάθεια την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ευρώπη, συζητούμε (δήθεν) και διαπραγματευόμαστε για 36 χρόνια με τον εκπρόσωπο του τουρκικού κατοχικού ψευδοκράτους, «προσφέρουμε» εκ περιτροπής προεδρία και παραμονή 50,000 Τούρκων εποίκων...και περιμένουμε ως Έλληνες να έχουμε μέλλον στην Μεγαλόνησο; Μα ποιόν κοροϊδεύουμε; Τον εαυτό μας και κανένα άλλο...
Τέρμα οι «προσφορές» στην Τουρκία (η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι εμπόρευμα κανενός). Τέρμα τα φαγοπότια και τα ξενύχτια σε Αθήνα και Λευκωσία. Πολίτες και ηγεσία πρέπει να αφυπνιστούν. Το Έθνος μας δοκιμάζεται στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στην Θράκη, στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Το μέλλον μας γράφεται από του εχθρούς μας ενώ εμείς βρισκόμαστε σε ύπνο βαθύ, σε κατάσταση μέθης.
Ξύπνα καημένε μου ραγιά, ξύπνα γιατί με ύπνο, πόκερ και ουίσκι, δεν θα δεις ποτέ σου λευτεριά!
Τέρμα οι «προσφορές» στην Τουρκία (η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι εμπόρευμα κανενός). Τέρμα τα φαγοπότια και τα ξενύχτια σε Αθήνα και Λευκωσία. Πολίτες και ηγεσία πρέπει να αφυπνιστούν. Το Έθνος μας δοκιμάζεται στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στην Θράκη, στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Το μέλλον μας γράφεται από του εχθρούς μας ενώ εμείς βρισκόμαστε σε ύπνο βαθύ, σε κατάσταση μέθης.
Ξύπνα καημένε μου ραγιά, ξύπνα γιατί με ύπνο, πόκερ και ουίσκι, δεν θα δεις ποτέ σου λευτεριά!
31/12/09
Αλλαγή στρατηγικής για απελευθέρωση και αποκατάσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας
Το 2009 αφήνει πίσω του μια σκλαβωμένη πατρίδα. Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, ένα κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Κύπρος, βρίσκεται ακόμα υπό Τουρκική κατοχή. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, συνεχίζοντας την λανθασμένη στρατηγική που καθορίστηκε από τους προκατόχους του, «συνομιλεί» με τον ηγέτη των Τουρκοκυπρίων. Οι συνομιλίες αυτές έχουν ως στόχο μια «λύση» του Κυπριακού Προβλήματος στη βάση μιας διφορούμενης «διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας».
Όπως όλοι γνωρίζουν, η οποιαδήποτε «λύση» θα είναι χειρότερη από το «Σχέδιο Ανάν» το οποίο απορρίφθηκε δημοκρατικά από την πλειοψηφία του Κυπριακού λαού (βλέπε δημοψήφισμα 2004). Επομένως, οι «συνομιλίες» αυτές είτε θα οδηγήσουν σε ένα Σχέδιο Λύσης που θα απορριφθεί από τον λαό (για άλλη μια φορά), είτε θα καταρρεύσουν (για άλλη μια φορά).
Στο σημείο αυτό ο καθένας από εμάς πρέπει να ρωτήσει τον εαυτό του: Στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε; Η σημερινή στρατηγική για επίλυση του Κυπριακού Προβλήματος καθορίστηκε πριν 35 χρόνια, με βάση τα τότε δεδομένα της Τουρκικής εισβολής και στρατιωτικής απειλής. Η συγκεκριμένη στρατηγική απέτυχε παταγωδώς και θεωρείται πλέον αναχρονιστική.
Σήμερα αρμενίζουμε σε διαφορετικό γιαλό. Η Κύπρος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Τουρκία επιθυμεί να ενταχθεί στην οικογένεια της Ευρώπης. Ο Κυπριακός Λαός δεν είναι διατεθειμένος να συνεχίσει να εκλιπαρεί τον Τούρκο κατακτητή για μια κουτσουρεμένη, διφορούμενη «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία» η οποία, σε βάθος χρόνου, θα διαλύσει το νόμιμο Κράτος.
Οι Ηγέτες ας σεβαστούν την φωνή του Κυπριακού Λαού (βλέπε δημοψήφισμα 2004) και ας ενώσουν τις δυνάμεις τους, μακρυά από ουτοπικές κομματικές ιδεολογίες, για χάραξη μιας νέας στρατηγικής για απελευθέρωση και αποκατάσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Όπως όλοι γνωρίζουν, η οποιαδήποτε «λύση» θα είναι χειρότερη από το «Σχέδιο Ανάν» το οποίο απορρίφθηκε δημοκρατικά από την πλειοψηφία του Κυπριακού λαού (βλέπε δημοψήφισμα 2004). Επομένως, οι «συνομιλίες» αυτές είτε θα οδηγήσουν σε ένα Σχέδιο Λύσης που θα απορριφθεί από τον λαό (για άλλη μια φορά), είτε θα καταρρεύσουν (για άλλη μια φορά).
Στο σημείο αυτό ο καθένας από εμάς πρέπει να ρωτήσει τον εαυτό του: Στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε; Η σημερινή στρατηγική για επίλυση του Κυπριακού Προβλήματος καθορίστηκε πριν 35 χρόνια, με βάση τα τότε δεδομένα της Τουρκικής εισβολής και στρατιωτικής απειλής. Η συγκεκριμένη στρατηγική απέτυχε παταγωδώς και θεωρείται πλέον αναχρονιστική.
Σήμερα αρμενίζουμε σε διαφορετικό γιαλό. Η Κύπρος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Τουρκία επιθυμεί να ενταχθεί στην οικογένεια της Ευρώπης. Ο Κυπριακός Λαός δεν είναι διατεθειμένος να συνεχίσει να εκλιπαρεί τον Τούρκο κατακτητή για μια κουτσουρεμένη, διφορούμενη «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία» η οποία, σε βάθος χρόνου, θα διαλύσει το νόμιμο Κράτος.
Οι Ηγέτες ας σεβαστούν την φωνή του Κυπριακού Λαού (βλέπε δημοψήφισμα 2004) και ας ενώσουν τις δυνάμεις τους, μακρυά από ουτοπικές κομματικές ιδεολογίες, για χάραξη μιας νέας στρατηγικής για απελευθέρωση και αποκατάσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
5/9/09
«Ελληνοτουρκική Φιλία»
Γιατί το Ελληνικό Έθνος προσβλέπει στην λεγόμενη «Ελληνοτουρκική Φιλία»; Σύμφωνα με ορισμένους (Νεο)Έλληνες «ειδικούς» η απάντηση είναι απλή: Μέσω μια καλής σχέσης μεταξύ δυο κρατών μπορούν να επιλυθούν πολλά προβλήματα και να αναπτυχθούν συνεργασίες σε διάφορους τομείς, όπως η οικονομία και η ασφάλεια. Η θεωρία αυτή φαίνεται εκ πρώτης όψεως λογική. Είναι όμως εφικτή η υλοποίησή της στην συγκεκριμένη περίπτωση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας;
Ιστορικά, η Τουρκία αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για τον Ελληνισμό. Φυσικά, οι (Νεο)Έλληνες «ειδικοί» τονίζουν ότι η εξωτερική πολιτική δεν πρέπει να βασίζεται στο παρελθόν αλλά στα Εθνικά συμφέροντα. Πώς εξυπηρετούνται λοιπόν τα σημερινά Ελληνικά Εθνικά συμφέροντα μέσω αυτής της «Ελληνοτουρκικής Φιλίας»;
Η εισβολή και συνεχιζόμενη στρατιωτική κατοχή της Κύπρου, οι συστηματικές παραβιάσεις στο Αιγαίο, οι προκλητικές ενέργειες στη Θράκη, η καταπάτηση των θρησκευτικών δικαιωμάτων στο Οικουμενικό Πατριαρχείο αποτελούν χειροπιαστές ενδείξεις της τουρκικής προσφοράς στην «Ελληνοτουρκική Φιλία». Οι (Νεο)Έλληνες «ειδικοί» συστήνουν «ψυχραιμία». Μα κανείς δεν διαφωνεί ότι χρειάζεται ψυχραιμία. Αλλά ψυχραιμία δεν σημαίνει απάθεια και υποταγή.
Αν δεν αποδεχθούμε το γεγονός ότι η Τουρκία είναι εχθρός του Ελληνισμού δεν θα είμαστε ποτέ σε θέση να αντιμετωπίσουμε σωστά (και ψύχραιμα) τους Εθνικούς κινδύνους. Είναι καιρός να αλλάξουμε νοοτροπία. Να χαράξουμε μια νέα Εθνική Στρατηγική η οποία ξεκινά από την ειλικρινή αξιολόγηση της παρούσας κατάστασης. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε σε ένα κόσμο ουτοπικό ο οποίος στηρίζεται σε μια ανύπαρκτη «Ελληνοτουρκική Φιλία». Είτε το θέλουμε είτε όχι, η Τουρκία είναι ο εχθρός μας. Αυτή την πικρή αλλά και απλή αλήθεια πρέπει τουλάχιστο να την αποδεχθούμε. Αυτή την αλήθεια πρέπει να έχουμε υπόψη μας όταν γράφουμε την σελίδα μας στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους.
Ιστορικά, η Τουρκία αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για τον Ελληνισμό. Φυσικά, οι (Νεο)Έλληνες «ειδικοί» τονίζουν ότι η εξωτερική πολιτική δεν πρέπει να βασίζεται στο παρελθόν αλλά στα Εθνικά συμφέροντα. Πώς εξυπηρετούνται λοιπόν τα σημερινά Ελληνικά Εθνικά συμφέροντα μέσω αυτής της «Ελληνοτουρκικής Φιλίας»;
Η εισβολή και συνεχιζόμενη στρατιωτική κατοχή της Κύπρου, οι συστηματικές παραβιάσεις στο Αιγαίο, οι προκλητικές ενέργειες στη Θράκη, η καταπάτηση των θρησκευτικών δικαιωμάτων στο Οικουμενικό Πατριαρχείο αποτελούν χειροπιαστές ενδείξεις της τουρκικής προσφοράς στην «Ελληνοτουρκική Φιλία». Οι (Νεο)Έλληνες «ειδικοί» συστήνουν «ψυχραιμία». Μα κανείς δεν διαφωνεί ότι χρειάζεται ψυχραιμία. Αλλά ψυχραιμία δεν σημαίνει απάθεια και υποταγή.
Αν δεν αποδεχθούμε το γεγονός ότι η Τουρκία είναι εχθρός του Ελληνισμού δεν θα είμαστε ποτέ σε θέση να αντιμετωπίσουμε σωστά (και ψύχραιμα) τους Εθνικούς κινδύνους. Είναι καιρός να αλλάξουμε νοοτροπία. Να χαράξουμε μια νέα Εθνική Στρατηγική η οποία ξεκινά από την ειλικρινή αξιολόγηση της παρούσας κατάστασης. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε σε ένα κόσμο ουτοπικό ο οποίος στηρίζεται σε μια ανύπαρκτη «Ελληνοτουρκική Φιλία». Είτε το θέλουμε είτε όχι, η Τουρκία είναι ο εχθρός μας. Αυτή την πικρή αλλά και απλή αλήθεια πρέπει τουλάχιστο να την αποδεχθούμε. Αυτή την αλήθεια πρέπει να έχουμε υπόψη μας όταν γράφουμε την σελίδα μας στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους.
14/8/09
Κυπριακό Πρόβλημα: Αλλαγή Πολιτικής για Έναρξη Ουσιαστικών Διαπραγματεύσεων
Οι «διαπραγματεύσεις» για την επίλυση του Κυπριακού Προβλήματος συνεχίζονται. Στα σοβαρά θέματα δεν υπάρχουν «συγκλίσεις» μεταξύ των δύο «πλευρών». Οι Τούρκοι επιμένουν στα «επεμβατικά τους δικαιώματα» και ευελπιστούν ότι μέσω μια «λύσης» θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν την παραμονή των 150,000 και πλέον παράνομων εποίκων στο νησί, με μοναδικό στόχο την μακροχρόνια τουρκοποίηση της Κύπρου (και της Θράκης και των νησιών του Αιγαίου). Ταυτόχρονα, η Αθήνα, «παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις» ενώ η ηγεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας δηλώνει ότι ακόμα και αυτή η (αντιδημοκρατική και αντιευρωπαϊκή) «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία» είναι δύσκολο να επιτευχθεί.
Τον ερχόμενο Δεκέμβριο (2009) η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) θα αξιολογήσει την πορεία της Τουρκίας. Σύμφωνα με αποφάσεις της Ε.Ε., η αναγνώριση και ομαλοποίηση των σχέσεων της Τουρκίας με όλα τα κράτη μέλη της Ε.Ε. το συντομότερο δυνατό είναι απαραίτητο συστατικό της ενταξιακής διαδικασίας της Τουρκίας. Μέχρι στιγμής, η Τουρκία δεν έχει προβεί σε καμιά «κίνηση καλής θέλησης» στο Κυπριακό και εξακολουθεί, προκλητικά, να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία.
Η ερώτηση η οποία τίθεται είναι «Γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ξεκαθαρίζει από τώρα την θέση της σχετικά με την πορεία της της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση;» Το λιγότερο που θα μπορούσε να δηλώσει η Λευκωσία (και η Αθήνα;) είναι ότι «Αν η Τουρκία δεν αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία μέχρι τον Δεκέμβριο του 2009, η Κυπριακή Δημοκρατία (και η Ελληνική Δημοκρατία;) θα εξασκήσει το δημοκρατικό δικαίωμα αρνησικυρίας (veto) στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Μόνο τότε θα αρχίσουν ουσιαστικές διαπραγματεύσεις για την επίλυση του Κυπριακού Προβλήματος.
Τον ερχόμενο Δεκέμβριο (2009) η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) θα αξιολογήσει την πορεία της Τουρκίας. Σύμφωνα με αποφάσεις της Ε.Ε., η αναγνώριση και ομαλοποίηση των σχέσεων της Τουρκίας με όλα τα κράτη μέλη της Ε.Ε. το συντομότερο δυνατό είναι απαραίτητο συστατικό της ενταξιακής διαδικασίας της Τουρκίας. Μέχρι στιγμής, η Τουρκία δεν έχει προβεί σε καμιά «κίνηση καλής θέλησης» στο Κυπριακό και εξακολουθεί, προκλητικά, να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία.
Η ερώτηση η οποία τίθεται είναι «Γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ξεκαθαρίζει από τώρα την θέση της σχετικά με την πορεία της της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση;» Το λιγότερο που θα μπορούσε να δηλώσει η Λευκωσία (και η Αθήνα;) είναι ότι «Αν η Τουρκία δεν αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία μέχρι τον Δεκέμβριο του 2009, η Κυπριακή Δημοκρατία (και η Ελληνική Δημοκρατία;) θα εξασκήσει το δημοκρατικό δικαίωμα αρνησικυρίας (veto) στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Μόνο τότε θα αρχίσουν ουσιαστικές διαπραγματεύσεις για την επίλυση του Κυπριακού Προβλήματος.
4/8/09
Ομιλία για 35η επέτειο από την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο
Αγαπητοί συμπατριώτες,
Εκ μέρους του Προέδρου και των μελών του Διοιηκητικού Συμβουλίου της Π.Σ.Ε.Κ.Α. Καναδά, χαιρετίζω την σημερινή εκδήλωση και αποτίω φόρο τιμής στους πεσόντες και αγνοούμενους αδελφούς μας.
Τριανταπέντε χρόνια μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο συνεχίζεται η κατοχή, ο παράνομος εποικισμός, το δράμα των αγνοουμένων και των οικογενειών τους, η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Κυπρίων πολιτών, πολιτών της Ευρώπης.
Τριανταπέντε χρόνια μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο συνεχίζεται η αλαζονική, επεκτατική πολιτική της Τουρκίας έναντι ολόκληρου του Ελληνισμού.
Για πολλοστή φορά, διεξάγονται διαπραγματεύσεις για την επίλυση του Κυπριακού Προβλήματος. Διαπραγματεύσεις μεταξύ του νομίμως εκλελεγμένου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, κυρίου Δημητρη Χριστόφια, και του θήθεν προέδρου του ψευδοκράτους, Μεχμετ Αλι Ταλάτ.
Οι διαπραγματεύσεις αυτές προβάλονται από τους ξένους, αλλά και από εμάς, με το ουτοπικό σλόγκαν: «Λύση από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους»
Διαιρωτούμαι όμως πως είναι δυνατό να ισχυριζόμαστε ότι οι Κύπριοι αποφασίζουν για το μέλλον της πατρίδας τους χωρίς εξωτερικές πιέσεις?
• Την στιγμή που στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, πίσω από τον Ταλάτ υπάρχουν 40 χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες με το χέρι στην σκανδάλη.
• Την στιγμή που ο Ερτογαν μιλά για δύο λαούς στην Κύπρο
• Την στιγμή που ο Γκιουλ διατυμπανίζει ότι η Τουρκία επιμένει στις εγγυήσεις και στο δικαίωμα στρατιωτικής επέμβασης και πως αυτό το ζήτημα αφορά τη χώρα του, την Ελλάδα και τη Βρετανία και όχι τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους.
• Την στιγμή που ο Ταλάτ τονίζει πως αν οι Τουρκοκύπριοι δεν είχαν τη στήριξη της Τουρκίας θα ήταν μόνοι τους στον κόσμο και αδύναμοι στις διαπραγματεύσεις.
Όπως ορθά τόνισε προχτές ο Πρόεδρος Χριστόφιας:
«Είναι απορίας άξιον, η Τουρκία και η τουρκοκυπριακή πλευρά να επιθυμούν από τη μια λύση μέχρι το Δεκέμβριο, και από την άλλη να διατυπώνονται αδιάλλακτες και σκληρές θέσεις»
Έφτασε λένε η ώρα για την επίλυση του Κυπριακού Προβλήματος.
Είναι λένε μεγάλη ευκαιρία να λυθεί το Κυπριακό μέχρι το τέλος του χρόνου, ένα χρονοδιάγραμμα που συμπίπτει (βολικά) με την αξιολόγηση της Τουρκίας από την Ε.Ε. Εξάλλου, 35 χρόνια μετά, δεν προβλέπεται σθεναρή αντίσταση από τον λαό της Κύπρου.
Ευκαιρία λοιπόν να επιβληθεί μια λύση, διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μια λύση στη βάση μιας καμουφλαρισμένης συνομοσπονδίας. Μια λύση που θα υποτάξει μια για πάντα τον ατίθασο Έλληνα της Κύπρου.
Ξένοι παράγοντες, αλλά και δικοί μας πολιτικοί, ακαδημαικοί και απλοί πολίτες που λειτουργούν με ξένα κονδύλια, έχουν φτάσει στο συμπέρασμα ότι:
1. Η Τουρκία έχει πλέον υπερισχύσει στην περιοχή ως ένας σημαντικός γεωπολιτικός, στρατιωτικός και ενεργειακός παράγοντας, και
2. Οι αντιστάσεις των Ελλήνων εξασθενίζουν όσο περνά ο χρόνος και ότι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η Κύπρος θα παραμείνει διχοτομημένη, έτσι ώστε να συνεχίσουν να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα τους.
ΔΙΑΠΡΑΤΤΟΥΝ ΟΜΩΣ ΜΕΓΑ ΣΦΑΛΜΑ ΝΑ ΥΠΟΤΙΜΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ
Γιατί οι Έλληνες είναι μαθημένοι στα δύσκολα. Στις τρεις χιλιάδες χρόνια που ζούνε στην Μεγαλόνησο, έχουν υποστεί πολλές καταστροφές. Αμέτρητοι κατακτητές πέρασαν, μα δεν κατάφεραν να υποτάξουν την Ελληνική ψυχή των Κυπρίων.
Αγαπητοί συμπατριώτες,
Μας λένε ότι είμαστε λίγοι – Μα ιστορικά, πάντα οι Έλληνες ήταν λίγοι. Καταφέρνουμε όμως να επιβιώνουμε ως Έθνος γιατί έχουμε Ελεύθερη Ψυχή. Γιατί τα Ελληνικά ιδανικά ταυτίζονται με την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και την ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.
Τριανταπέντε χρόνια μετά την Τουρκική εισβολή
ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΛΥΓΙΣΕΙ - ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ - ΕΝΩΜΕΝΟΙ
Γιατι όπως είπε ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος:
«Κοινό είναι το έθνος, κοινή είναι η μοίρα, κοινός είναι ο αγώνας. Και για την επιτυχία αυτού του αγώνα δεν περισσεύει κανένας Έλληνας όπου κι αν βρίσκεται, σ’ όποιο μέρος της γης κι αν διαμένει»
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Στέλιος Γεωργιάδης
Αντιπρόεδρος Π.Σ.Ε.Κ.Α. Καναδά
19 Ιουλίου 2009
Τορόντο, Καναδάς
Εκ μέρους του Προέδρου και των μελών του Διοιηκητικού Συμβουλίου της Π.Σ.Ε.Κ.Α. Καναδά, χαιρετίζω την σημερινή εκδήλωση και αποτίω φόρο τιμής στους πεσόντες και αγνοούμενους αδελφούς μας.
Τριανταπέντε χρόνια μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο συνεχίζεται η κατοχή, ο παράνομος εποικισμός, το δράμα των αγνοουμένων και των οικογενειών τους, η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Κυπρίων πολιτών, πολιτών της Ευρώπης.
Τριανταπέντε χρόνια μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο συνεχίζεται η αλαζονική, επεκτατική πολιτική της Τουρκίας έναντι ολόκληρου του Ελληνισμού.
Για πολλοστή φορά, διεξάγονται διαπραγματεύσεις για την επίλυση του Κυπριακού Προβλήματος. Διαπραγματεύσεις μεταξύ του νομίμως εκλελεγμένου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, κυρίου Δημητρη Χριστόφια, και του θήθεν προέδρου του ψευδοκράτους, Μεχμετ Αλι Ταλάτ.
Οι διαπραγματεύσεις αυτές προβάλονται από τους ξένους, αλλά και από εμάς, με το ουτοπικό σλόγκαν: «Λύση από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους»
Διαιρωτούμαι όμως πως είναι δυνατό να ισχυριζόμαστε ότι οι Κύπριοι αποφασίζουν για το μέλλον της πατρίδας τους χωρίς εξωτερικές πιέσεις?
• Την στιγμή που στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, πίσω από τον Ταλάτ υπάρχουν 40 χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες με το χέρι στην σκανδάλη.
• Την στιγμή που ο Ερτογαν μιλά για δύο λαούς στην Κύπρο
• Την στιγμή που ο Γκιουλ διατυμπανίζει ότι η Τουρκία επιμένει στις εγγυήσεις και στο δικαίωμα στρατιωτικής επέμβασης και πως αυτό το ζήτημα αφορά τη χώρα του, την Ελλάδα και τη Βρετανία και όχι τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους.
• Την στιγμή που ο Ταλάτ τονίζει πως αν οι Τουρκοκύπριοι δεν είχαν τη στήριξη της Τουρκίας θα ήταν μόνοι τους στον κόσμο και αδύναμοι στις διαπραγματεύσεις.
Όπως ορθά τόνισε προχτές ο Πρόεδρος Χριστόφιας:
«Είναι απορίας άξιον, η Τουρκία και η τουρκοκυπριακή πλευρά να επιθυμούν από τη μια λύση μέχρι το Δεκέμβριο, και από την άλλη να διατυπώνονται αδιάλλακτες και σκληρές θέσεις»
Έφτασε λένε η ώρα για την επίλυση του Κυπριακού Προβλήματος.
Είναι λένε μεγάλη ευκαιρία να λυθεί το Κυπριακό μέχρι το τέλος του χρόνου, ένα χρονοδιάγραμμα που συμπίπτει (βολικά) με την αξιολόγηση της Τουρκίας από την Ε.Ε. Εξάλλου, 35 χρόνια μετά, δεν προβλέπεται σθεναρή αντίσταση από τον λαό της Κύπρου.
Ευκαιρία λοιπόν να επιβληθεί μια λύση, διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μια λύση στη βάση μιας καμουφλαρισμένης συνομοσπονδίας. Μια λύση που θα υποτάξει μια για πάντα τον ατίθασο Έλληνα της Κύπρου.
Ξένοι παράγοντες, αλλά και δικοί μας πολιτικοί, ακαδημαικοί και απλοί πολίτες που λειτουργούν με ξένα κονδύλια, έχουν φτάσει στο συμπέρασμα ότι:
1. Η Τουρκία έχει πλέον υπερισχύσει στην περιοχή ως ένας σημαντικός γεωπολιτικός, στρατιωτικός και ενεργειακός παράγοντας, και
2. Οι αντιστάσεις των Ελλήνων εξασθενίζουν όσο περνά ο χρόνος και ότι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η Κύπρος θα παραμείνει διχοτομημένη, έτσι ώστε να συνεχίσουν να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα τους.
ΔΙΑΠΡΑΤΤΟΥΝ ΟΜΩΣ ΜΕΓΑ ΣΦΑΛΜΑ ΝΑ ΥΠΟΤΙΜΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ
Γιατί οι Έλληνες είναι μαθημένοι στα δύσκολα. Στις τρεις χιλιάδες χρόνια που ζούνε στην Μεγαλόνησο, έχουν υποστεί πολλές καταστροφές. Αμέτρητοι κατακτητές πέρασαν, μα δεν κατάφεραν να υποτάξουν την Ελληνική ψυχή των Κυπρίων.
Αγαπητοί συμπατριώτες,
Μας λένε ότι είμαστε λίγοι – Μα ιστορικά, πάντα οι Έλληνες ήταν λίγοι. Καταφέρνουμε όμως να επιβιώνουμε ως Έθνος γιατί έχουμε Ελεύθερη Ψυχή. Γιατί τα Ελληνικά ιδανικά ταυτίζονται με την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και την ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.
Τριανταπέντε χρόνια μετά την Τουρκική εισβολή
ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΛΥΓΙΣΕΙ - ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ - ΕΝΩΜΕΝΟΙ
Γιατι όπως είπε ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος:
«Κοινό είναι το έθνος, κοινή είναι η μοίρα, κοινός είναι ο αγώνας. Και για την επιτυχία αυτού του αγώνα δεν περισσεύει κανένας Έλληνας όπου κι αν βρίσκεται, σ’ όποιο μέρος της γης κι αν διαμένει»
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Στέλιος Γεωργιάδης
Αντιπρόεδρος Π.Σ.Ε.Κ.Α. Καναδά
19 Ιουλίου 2009
Τορόντο, Καναδάς
20/5/09
Ανοιχτή Επιστολή προς Πρόεδρο Χριστόφια
18 Μαΐου 2009
Προς: Έντιμο κύριο Δημήτρη Χριστόφια
Πρόεδρο Κυπριακής Δημοκρατίας
Θέμα: Δικαίωμα Ψήφου σε Δημοψήφισμα για Προτεινόμενη Λύση του Κυπριακού Προβλήματος
Αγαπητέ κύριε Χριστόφια,
Σας γράφω για να ζητήσω διευκρινίσεις και καθοδήγηση όσον αφορά το δημοκρατικό μου δικαίωμα ψήφου σε ένα πιθανό, επερχόμενο Δημοψήφισμα για προτεινόμενη λύση του Κυπριακού Προβλήματος. Σημειώστε ότι η επιστολή αυτή θα δημοσιοποιηθεί αφού αυτό είναι ένα θέμα που αφορά όλους τους Κύπριους που διαμένουν στο εξωτερικό.
Δυστυχώς, όταν το Σχέδιο Ανάν προτάθηκε τον Απρίλιο του 2004, δεν είχα την ευκαιρία να ψηφίσω και να εκφράσω τη γνώμη μου για το μέλλον της χώρας μου. Ειρωνικά, οι χιλιάδες Τούρκοι έποικοι που κατέχουν παράνομα την Κύπρο είχαν δικαίωμα ψήφου σε αυτό το δημοψήφισμα.
Είμαι Κύπριος Πολίτης και σήμερα διαμένω στον Καναδά. Η οικογένεια μου και εγώ είμαστε πρόσφυγες από την Αμμόχωστο και από το 1974 η περιουσία μας είναι κατεχόμενη από τα τουρκικά στρατεύματα.
Ως Πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας και ως πρόσφυγας ανησυχώ για το μέλλον της χώρας μου. Ως εκ τούτου, θέλω να σιγουρευτώ ότι στο μέλλον θα έχω την ευκαιρία να ασκήσω το δημοκρατικό μου δικαίωμα και να ψηφίσω για κάθε προτεινόμενη λύση του Κυπριακού Προβλήματος.
Ζητώ την καθοδήγηση σας για αυτό το θέμα. Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας.
Με εκτίμηση,
Στέλιος Γεωργιάδης
Οντάριο, Καναδάς
sgeorgiades@gmail.com
Προς: Έντιμο κύριο Δημήτρη Χριστόφια
Πρόεδρο Κυπριακής Δημοκρατίας
Θέμα: Δικαίωμα Ψήφου σε Δημοψήφισμα για Προτεινόμενη Λύση του Κυπριακού Προβλήματος
Αγαπητέ κύριε Χριστόφια,
Σας γράφω για να ζητήσω διευκρινίσεις και καθοδήγηση όσον αφορά το δημοκρατικό μου δικαίωμα ψήφου σε ένα πιθανό, επερχόμενο Δημοψήφισμα για προτεινόμενη λύση του Κυπριακού Προβλήματος. Σημειώστε ότι η επιστολή αυτή θα δημοσιοποιηθεί αφού αυτό είναι ένα θέμα που αφορά όλους τους Κύπριους που διαμένουν στο εξωτερικό.
Δυστυχώς, όταν το Σχέδιο Ανάν προτάθηκε τον Απρίλιο του 2004, δεν είχα την ευκαιρία να ψηφίσω και να εκφράσω τη γνώμη μου για το μέλλον της χώρας μου. Ειρωνικά, οι χιλιάδες Τούρκοι έποικοι που κατέχουν παράνομα την Κύπρο είχαν δικαίωμα ψήφου σε αυτό το δημοψήφισμα.
Είμαι Κύπριος Πολίτης και σήμερα διαμένω στον Καναδά. Η οικογένεια μου και εγώ είμαστε πρόσφυγες από την Αμμόχωστο και από το 1974 η περιουσία μας είναι κατεχόμενη από τα τουρκικά στρατεύματα.
Ως Πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας και ως πρόσφυγας ανησυχώ για το μέλλον της χώρας μου. Ως εκ τούτου, θέλω να σιγουρευτώ ότι στο μέλλον θα έχω την ευκαιρία να ασκήσω το δημοκρατικό μου δικαίωμα και να ψηφίσω για κάθε προτεινόμενη λύση του Κυπριακού Προβλήματος.
Ζητώ την καθοδήγηση σας για αυτό το θέμα. Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας.
Με εκτίμηση,
Στέλιος Γεωργιάδης
Οντάριο, Καναδάς
sgeorgiades@gmail.com
1/4/09
1η Απριλίου 1955 – 2009
1η Απριλίου 1955: Αρχίζει ο απελευθερωτικός αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α. εναντίον των 'Αγγλων κατακτητών της Κύπρου. Νέοι, γέροι, γυναίκες, παιδιά, ενώνουν τις δυνάμεις τους και ξεκινούν ένα ιερό αγώνα για την επιβίωση του Ελληνισμού στη Μεγαλόνησο.
1η Απριλίου 2009: Η μισή σχεδόν Κύπρος είναι κατεχόμενη από Τούρκους εισβολείς. Η Τουρκία προσπαθεί δήθεν να μπει στη Ευρωπαϊκή Ένωση και μέχρι στιγμής, Ελλάδα και Κύπρος στηρίζουν την ενταξιακή της πορεία. Το Κυπριακό Πρόβλημα από πρόβλημα εισβολής και κατοχής έχει μετατραπεί (με δική μας πρωτοβουλία που ξεκίνησε ως προεκλογική υπόσχεση) σε «Ενδοκυπριακό Πρόβλημα». Από τον Σεπτέμβριο του 2008, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι «διαπραγματεύονται» υπό την απειλή 40 χιλιάδων Τούρκων στρατιωτών μια «Ενδοκυπριακή Λύση». Οι Ευρωπαίοι «ενθαρρύνουν» την Τουρκία να «βοηθήσει» τις δύο «κοινότητες» στο νησί να καταλήξουν σε «συμβιβασμό». Οι Αμερικάνοι σημειώνουν ότι «...υπάρχει μία τουρκική παρουσία στο βόρειο τμήμα της Κύπρου που δεν είναι αποδεκτή από την κυπριακή κυβέρνηση...». Τούρκοι πολιτικοί ετοιμάζουν παγκόσμια εκστρατεία αναγνώρισης του ψευδοκράτους και Τούρκοι στρατιωτικοί μιλούν για προσάρτηση των κατεχομένων στην Τουρκία αμέσως μετά την αναμενόμενη αποτυχία των «διαπραγματεύσεων». Ελληνόφωνοι πολιτικοί και ακαδημαϊκοί επισημαίνουν (ακόμα) την «χαμένη ευκαιρία» του Σχεδίου Ανάν. Ταυτόχρονα, προετοιμάζουν (με ξένα κονδύλια) τον Κυπριακό Ελληνισμό για αποδοχή της επερχόμενης «Ενδοκυπριακής Λύσης» η οποία αναμένεται (χωρίς καμιά αμφιβολία) να είναι χειρότερη από αυτή που απορρίφθηκε, με θάρρος και αξιοπρέπεια, το 2004.
Συγκρίνοντας την Ελληνική κληρονομιά που μας άφησαν αυτοί που θυσιάστηκαν για την Ελευθερία με αυτήν που αφήνουμε εμείς στις επόμενες γενιές, νιώθω ΘΛΙΨΗ και ΝΤΡΟΠΗ...
1η Απριλίου 2009: Η μισή σχεδόν Κύπρος είναι κατεχόμενη από Τούρκους εισβολείς. Η Τουρκία προσπαθεί δήθεν να μπει στη Ευρωπαϊκή Ένωση και μέχρι στιγμής, Ελλάδα και Κύπρος στηρίζουν την ενταξιακή της πορεία. Το Κυπριακό Πρόβλημα από πρόβλημα εισβολής και κατοχής έχει μετατραπεί (με δική μας πρωτοβουλία που ξεκίνησε ως προεκλογική υπόσχεση) σε «Ενδοκυπριακό Πρόβλημα». Από τον Σεπτέμβριο του 2008, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι «διαπραγματεύονται» υπό την απειλή 40 χιλιάδων Τούρκων στρατιωτών μια «Ενδοκυπριακή Λύση». Οι Ευρωπαίοι «ενθαρρύνουν» την Τουρκία να «βοηθήσει» τις δύο «κοινότητες» στο νησί να καταλήξουν σε «συμβιβασμό». Οι Αμερικάνοι σημειώνουν ότι «...υπάρχει μία τουρκική παρουσία στο βόρειο τμήμα της Κύπρου που δεν είναι αποδεκτή από την κυπριακή κυβέρνηση...». Τούρκοι πολιτικοί ετοιμάζουν παγκόσμια εκστρατεία αναγνώρισης του ψευδοκράτους και Τούρκοι στρατιωτικοί μιλούν για προσάρτηση των κατεχομένων στην Τουρκία αμέσως μετά την αναμενόμενη αποτυχία των «διαπραγματεύσεων». Ελληνόφωνοι πολιτικοί και ακαδημαϊκοί επισημαίνουν (ακόμα) την «χαμένη ευκαιρία» του Σχεδίου Ανάν. Ταυτόχρονα, προετοιμάζουν (με ξένα κονδύλια) τον Κυπριακό Ελληνισμό για αποδοχή της επερχόμενης «Ενδοκυπριακής Λύσης» η οποία αναμένεται (χωρίς καμιά αμφιβολία) να είναι χειρότερη από αυτή που απορρίφθηκε, με θάρρος και αξιοπρέπεια, το 2004.
Συγκρίνοντας την Ελληνική κληρονομιά που μας άφησαν αυτοί που θυσιάστηκαν για την Ελευθερία με αυτήν που αφήνουμε εμείς στις επόμενες γενιές, νιώθω ΘΛΙΨΗ και ΝΤΡΟΠΗ...
14/12/08
ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ
Τα τελευταία επεισόδια στην Ελλάδα έχουν προκαλέσει θλίψη στους απανταχού Έλληνες. Προσωπικά, πιστεύω ότι τα επεισόδια αυτά ήταν κάτι το αναμενόμενο, αν λάβει κανείς υπόψη την κατρακύλα της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία χρόνια. Υπάρχουν στιγμές στην Ελληνική Ιστορία που φτάσαμε στο ΆΡΙΣΤΟΝ. Δυστυχώς, σήμερα φτάσαμε στο ΧΕΙΡΙΣΤΟΝ. Έχουμε καταντήσει ένας λαός που αυτοκαταστρέφεται καθημερινά και η ευθύνη βαραίνει όλους μας.
Σύντομα θα αρχίσει η «καταγραφή των υλικών, ηθικών, κοινωνικών και πολιτικών ζημιών». Μέσα σε αυτό το χάος και ενώ όλοι θα «ψάχνουμε να βρούμε ποιος φταίει», κάποιοι θα πρέπει να αρχίσουν να προγραμματίζουν την ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. Ο κάθε ένας από εμάς θα πρέπει να αρχίσει να ρωτά τον εαυτό του (και τους γύρω του) τις πιο κάτω ερωτήσεις:
Ώς Έλληνες, από που ερχόμαστε, που βρισκόμαστε και που θέλουμε να πάμε;
Ποιο είναι το ΟΡΑΜΑ, οι ΑΡΧΕΣ και τα ΙΔΑΝΙΚΑ του σύγχρονου Ελληνισμού;
Ποιες είναι οι προτεραιότητες μας ως Πολίτες, ως Κράτος, ως Έθνος;
Ανάμεσα μας υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι που μπορούν να ηγηθούν της προσπάθειας για ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. Η προσπάθεια πρέπει να ξεκινήσει από τους ΠΟΛΙΤΕΣ. Το Ελληνικό Έθνος πρέπει να καθοδηγεί το Ελληνικό Κράτος. Η Ελληνική Παιδεία πρέπει να αποτελέσει την βάση για το μέλλον. Πρέπει όλοι να «μορφωθούμε Ελληνικά».
Δεν είναι ώρα για κλάματα, διχόνοια και απαισιοδοξία (άλλωστε αυτά μας οδήγησαν στη τωρινή κατάσταση). Έφτασε η ώρα για αυτοκριτική (όχι αλληλοκριτική), προβληματισμό, ανασύνταξη, προγραμματισμό και ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.
Σύντομα θα αρχίσει η «καταγραφή των υλικών, ηθικών, κοινωνικών και πολιτικών ζημιών». Μέσα σε αυτό το χάος και ενώ όλοι θα «ψάχνουμε να βρούμε ποιος φταίει», κάποιοι θα πρέπει να αρχίσουν να προγραμματίζουν την ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. Ο κάθε ένας από εμάς θα πρέπει να αρχίσει να ρωτά τον εαυτό του (και τους γύρω του) τις πιο κάτω ερωτήσεις:
Ώς Έλληνες, από που ερχόμαστε, που βρισκόμαστε και που θέλουμε να πάμε;
Ποιο είναι το ΟΡΑΜΑ, οι ΑΡΧΕΣ και τα ΙΔΑΝΙΚΑ του σύγχρονου Ελληνισμού;
Ποιες είναι οι προτεραιότητες μας ως Πολίτες, ως Κράτος, ως Έθνος;
Ανάμεσα μας υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι που μπορούν να ηγηθούν της προσπάθειας για ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. Η προσπάθεια πρέπει να ξεκινήσει από τους ΠΟΛΙΤΕΣ. Το Ελληνικό Έθνος πρέπει να καθοδηγεί το Ελληνικό Κράτος. Η Ελληνική Παιδεία πρέπει να αποτελέσει την βάση για το μέλλον. Πρέπει όλοι να «μορφωθούμε Ελληνικά».
Δεν είναι ώρα για κλάματα, διχόνοια και απαισιοδοξία (άλλωστε αυτά μας οδήγησαν στη τωρινή κατάσταση). Έφτασε η ώρα για αυτοκριτική (όχι αλληλοκριτική), προβληματισμό, ανασύνταξη, προγραμματισμό και ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.
13/5/08
Κυπριακό Πρόβλημα: Τα δικά μας λάθη συνεχίζονται
Τα πανηγύρια των εκλογών έχουν τελειώσει. Η Κύπρος έχει νέο Πρόεδρο, τον Δημήτρη Χριστόφια. Ο κύριος Χριστόφιας είναι άνθρωπος αγαπητός και σεβαστός, έτοιμος να συζητήσει με ειλικρίνεια και καλή πρόθεση το Κυπριακό Πρόβλημα. Ο κύριος Χριστόφιας επενδύει πολλά στις καλές σχέσεις που διατηρεί με τουρκοκυπριακούς κύκλους αλλά κυριώς με τον ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας Ταλάτ. Μέχρι εδώ όλα καλά. Τί γίνεται όμως παρακάτω;
Πρόσφατα, μετά από συμφωνία Χριστόφια-Ταλάτ, έχουν συσταθεί κάποιες Ομάδες Εργασίας και Τεχνικές Επιτροπές (με εκπροσώπους Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων) για συζήτηση «διαφόρων πτυχών του Κυπριακού Προβλήματος». Οι επιτροπές αυτές συνεδριάζουν πυρετοδώς. Το κλίμα αρχικά ήταν «καλό» αλλά οι διαφωνίες επί της ουσίας παραμένουν τεράστιες.
Διάφοροι «τελάληδες» άρχισαν πάλι (βλέπε Σχέδιο Ανάν 2004) να μιλούν για μια «τελευταία ευκαιρία επίλυσης του Κυπριακού». Αυτοί λοιπόν οι «τελάληδες» οι οποίοι προέρχονται εντός και εκτός της νέας Κυπριακής ηγεσίας (γνωστοί πλέον σε όλους), διατυμπανίζουν πως «τυχών αποτυχία αυτών των διαπραγματεύσεων θα οδηγήσει σε οριστική διχοτόμηση της Κύπρου». Μα δηλαδή ποιούς προσπαθούν να πιέσουν; Αυτά που έλεγαν οι ξένοι όταν προσπάθησαν να μας επιβάλουν το Σχέδιο Ανάν και να διαλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία, τα λέμε τώρα εμείς οι ίδιοι; Με άλλα λόγια εξασκούμε πίεση στους δικούς μας διαπραγματευτές! Αν είναι δυνατόν...
Προσωπικά δεν πιστεύω ότι θα βγει κάτι καλό μέσα από αυτήν την νέα «διαπραγμάτευση». Ο λόγος για μένα είναι απλός: η Τουρκία, που είναι και η κατοχική και ρυθμιστική δύναμη στην Κύπρο (ο Ταλάτ είναι ένας απλός διαχειριστής), δεν έχει προς το παρόν τίποτα να κερδίσει από την επανένωση του νησιού. Αντιθέτως, η παρούσα κατάσταση εξυπηρετεί σχεδόν πλήρως τα στρατιωτικά και γεωπολιτικά της συμφέροντα, κάτι που μάλιστα της επιτρέπει να συγκεντρώσει την προσοχή της και σε άλλα μέτωπα (βλέπε Θράκη).
Άσχετα με την προσωπική μου εκτίμηση για το αποτέλεσμα αυτών των συνομιλιών, σέβομαι την προσπάθεια που γίνεται και δίνω πίστωση χρόνου. Καλώ όμως όλους αυτούς τους «δικούς μας» οι οποίοι προμηνύουν την «οριστική διχοτόμηση της Κύπρου» να σιγήσουν και να σταματήσουν να εξασκούν ψυχολογική πίεση στο λαό μας. Το κόλπο αυτό δοκιμάστηκε και «δεν πιάνει» με τους Έλληνες της Κύπρου (βλέπε ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν).
Πρόσφατα, μετά από συμφωνία Χριστόφια-Ταλάτ, έχουν συσταθεί κάποιες Ομάδες Εργασίας και Τεχνικές Επιτροπές (με εκπροσώπους Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων) για συζήτηση «διαφόρων πτυχών του Κυπριακού Προβλήματος». Οι επιτροπές αυτές συνεδριάζουν πυρετοδώς. Το κλίμα αρχικά ήταν «καλό» αλλά οι διαφωνίες επί της ουσίας παραμένουν τεράστιες.
Διάφοροι «τελάληδες» άρχισαν πάλι (βλέπε Σχέδιο Ανάν 2004) να μιλούν για μια «τελευταία ευκαιρία επίλυσης του Κυπριακού». Αυτοί λοιπόν οι «τελάληδες» οι οποίοι προέρχονται εντός και εκτός της νέας Κυπριακής ηγεσίας (γνωστοί πλέον σε όλους), διατυμπανίζουν πως «τυχών αποτυχία αυτών των διαπραγματεύσεων θα οδηγήσει σε οριστική διχοτόμηση της Κύπρου». Μα δηλαδή ποιούς προσπαθούν να πιέσουν; Αυτά που έλεγαν οι ξένοι όταν προσπάθησαν να μας επιβάλουν το Σχέδιο Ανάν και να διαλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία, τα λέμε τώρα εμείς οι ίδιοι; Με άλλα λόγια εξασκούμε πίεση στους δικούς μας διαπραγματευτές! Αν είναι δυνατόν...
Προσωπικά δεν πιστεύω ότι θα βγει κάτι καλό μέσα από αυτήν την νέα «διαπραγμάτευση». Ο λόγος για μένα είναι απλός: η Τουρκία, που είναι και η κατοχική και ρυθμιστική δύναμη στην Κύπρο (ο Ταλάτ είναι ένας απλός διαχειριστής), δεν έχει προς το παρόν τίποτα να κερδίσει από την επανένωση του νησιού. Αντιθέτως, η παρούσα κατάσταση εξυπηρετεί σχεδόν πλήρως τα στρατιωτικά και γεωπολιτικά της συμφέροντα, κάτι που μάλιστα της επιτρέπει να συγκεντρώσει την προσοχή της και σε άλλα μέτωπα (βλέπε Θράκη).
Άσχετα με την προσωπική μου εκτίμηση για το αποτέλεσμα αυτών των συνομιλιών, σέβομαι την προσπάθεια που γίνεται και δίνω πίστωση χρόνου. Καλώ όμως όλους αυτούς τους «δικούς μας» οι οποίοι προμηνύουν την «οριστική διχοτόμηση της Κύπρου» να σιγήσουν και να σταματήσουν να εξασκούν ψυχολογική πίεση στο λαό μας. Το κόλπο αυτό δοκιμάστηκε και «δεν πιάνει» με τους Έλληνες της Κύπρου (βλέπε ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν).
19/3/08
Ελληνική Κυπριακή Αφέλεια
Ο νέος Πρόεδρος της Κύπρου κύριος Χριστόφιας έχει συνάντηση με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ταλάτ (21 Μαρτίου 2008). Ο κύριος Χριστόφιας δήλωσε ότι οι δυο πλευρές πρέπει να λύσουν το Κυπριακό Πρόβλημα με μια «κυπριακή λύση» (ο Ιωάννης Κασουλίδης την ονομάζει «ενδοκυπριακή») και πως οι Μητέρες Πατρίδες (βλέπε Ελλάδα και Τουρκία) και οι Εγγυήτριες Δυνάμεις (βλέπε Ελλάδα, Τουρκία και Ηνωμένο Βασίλειο) θα πρέπει να αφήσουν τους Κύπριους να βρουν μια λύση μεταξύ τους. Όλα αυτά ακούγονται πολύ λογικά και ανθρώπινα. Μακάρι να ήταν τόσο απλά τα πράματα.
Το Κυπριακό Πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα κοινοτικών διαταραχών. Το Κυπριακό Πρόβλημα είναι πρόβλημα παράνομης εισβολής και κατοχής της Κύπρου από μια ξένη στρατιωτική δύναμη, την Τουρκία. Αν και συμφωνώ με τον «ενδοκυπριακό διάλογο» ως μέσο οικοδόμησης εμπιστοσύνης, πιστεύω ότι όσο και να συζητούμε με τον Ταλάτ (ή τον κάθε Ταλάτ), αν δεν υποχωρήσει η Τουρκία δεν επανενώνεται η Κύπρος. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν θα λυθεί το Κυπριακό. Το Κυπριακό μπορεί να λυθεί αλλά η Κύπρος δεν πρόκειται να επανενωθεί.
Προτού αρχίσουμε να διαπραγματευόμαστε μια (ενδο)κυπριακή λύση πρέπει να αποχωρήσουν τα Τουρκικά κατοχικά στρατεύματα απο το νησί. Επιτρέπεται να συζητούμε και να διαπραγματευόμαστε δήθεν (ενδο)κυπριακή λύση υπό την απειλή 40,000 Τούρκων στρατιωτών;
Το Κυπριακό Πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα κοινοτικών διαταραχών. Το Κυπριακό Πρόβλημα είναι πρόβλημα παράνομης εισβολής και κατοχής της Κύπρου από μια ξένη στρατιωτική δύναμη, την Τουρκία. Αν και συμφωνώ με τον «ενδοκυπριακό διάλογο» ως μέσο οικοδόμησης εμπιστοσύνης, πιστεύω ότι όσο και να συζητούμε με τον Ταλάτ (ή τον κάθε Ταλάτ), αν δεν υποχωρήσει η Τουρκία δεν επανενώνεται η Κύπρος. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν θα λυθεί το Κυπριακό. Το Κυπριακό μπορεί να λυθεί αλλά η Κύπρος δεν πρόκειται να επανενωθεί.
Προτού αρχίσουμε να διαπραγματευόμαστε μια (ενδο)κυπριακή λύση πρέπει να αποχωρήσουν τα Τουρκικά κατοχικά στρατεύματα απο το νησί. Επιτρέπεται να συζητούμε και να διαπραγματευόμαστε δήθεν (ενδο)κυπριακή λύση υπό την απειλή 40,000 Τούρκων στρατιωτών;
2/3/08
Μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς το ΟΧΙ
Τα δύο μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα στην Κύπρο τοποθετούνται παραδοσιακά σε δύο αντίθετους πόλους, στα δύο άκρα: Δεξιά (ΔΗΣΥ) και Αριστερά (ΑΚΕΛ). Τα δύο αυτά κόμματα συνήθως «ελέγχουν» το 64% των Κυπρίων ψηφοφόρων. Το υπόλοιπο 36% των Κυπρίων φαίνεται να απορρίπτει αυτόν τον διπολικό κομματισμό και η ψήφος του διαμοιράζεται μεταξύ ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ, κ.ά..
Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι αυτό το «υπόλοιπο 36%» των Κυπρίων αποτέλεσε την βάση του 76% των υποστηρικτών του ΌΧΙ κατά το δημοψήφισμα του απαράδεκτου Σχεδίου Ανάν το 2004. Κατά το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2008, αυτή η «βάση του ΟΧΙ» μοιράστηκε μεταξύ των υποψηφίων της Δεξιάς και της Αριστεράς. Με άλλα λόγια η ομάδα αυτή των πολιτών που το 2004 διέσωσε την Κυπριακή Δημοκρατία, μέχρι το 2008 διασπάστηκε, κατι που άλλωστε ήταν και ο στόχος αυτών που επιδιώκουν τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η ομάδα αυτή του λαού, η οποία επεκτείνεται πέραν του κεντρώου χώρου, χρειάζεται ένα νέο ηγέτη ο οποίος κατανοεί, πιστεύει και εννοεί τη σημμασία του ΟΧΙ. Γιατί στις διαπραγματεύσεις για επίλυση του Κυπριακού, το ΝΑΙ (ή παρολίγον-ΝΑΙ) αποτελεί συνταγή υποχώρησης ενώ το ΟΧΙ μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί.
Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι αυτό το «υπόλοιπο 36%» των Κυπρίων αποτέλεσε την βάση του 76% των υποστηρικτών του ΌΧΙ κατά το δημοψήφισμα του απαράδεκτου Σχεδίου Ανάν το 2004. Κατά το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2008, αυτή η «βάση του ΟΧΙ» μοιράστηκε μεταξύ των υποψηφίων της Δεξιάς και της Αριστεράς. Με άλλα λόγια η ομάδα αυτή των πολιτών που το 2004 διέσωσε την Κυπριακή Δημοκρατία, μέχρι το 2008 διασπάστηκε, κατι που άλλωστε ήταν και ο στόχος αυτών που επιδιώκουν τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η ομάδα αυτή του λαού, η οποία επεκτείνεται πέραν του κεντρώου χώρου, χρειάζεται ένα νέο ηγέτη ο οποίος κατανοεί, πιστεύει και εννοεί τη σημμασία του ΟΧΙ. Γιατί στις διαπραγματεύσεις για επίλυση του Κυπριακού, το ΝΑΙ (ή παρολίγον-ΝΑΙ) αποτελεί συνταγή υποχώρησης ενώ το ΟΧΙ μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)