Τα πανηγύρια των εκλογών έχουν τελειώσει. Η Κύπρος έχει νέο Πρόεδρο, τον Δημήτρη Χριστόφια. Ο κύριος Χριστόφιας είναι άνθρωπος αγαπητός και σεβαστός, έτοιμος να συζητήσει με ειλικρίνεια και καλή πρόθεση το Κυπριακό Πρόβλημα. Ο κύριος Χριστόφιας επενδύει πολλά στις καλές σχέσεις που διατηρεί με τουρκοκυπριακούς κύκλους αλλά κυριώς με τον ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας Ταλάτ. Μέχρι εδώ όλα καλά. Τί γίνεται όμως παρακάτω;
Πρόσφατα, μετά από συμφωνία Χριστόφια-Ταλάτ, έχουν συσταθεί κάποιες Ομάδες Εργασίας και Τεχνικές Επιτροπές (με εκπροσώπους Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων) για συζήτηση «διαφόρων πτυχών του Κυπριακού Προβλήματος». Οι επιτροπές αυτές συνεδριάζουν πυρετοδώς. Το κλίμα αρχικά ήταν «καλό» αλλά οι διαφωνίες επί της ουσίας παραμένουν τεράστιες.
Διάφοροι «τελάληδες» άρχισαν πάλι (βλέπε Σχέδιο Ανάν 2004) να μιλούν για μια «τελευταία ευκαιρία επίλυσης του Κυπριακού». Αυτοί λοιπόν οι «τελάληδες» οι οποίοι προέρχονται εντός και εκτός της νέας Κυπριακής ηγεσίας (γνωστοί πλέον σε όλους), διατυμπανίζουν πως «τυχών αποτυχία αυτών των διαπραγματεύσεων θα οδηγήσει σε οριστική διχοτόμηση της Κύπρου». Μα δηλαδή ποιούς προσπαθούν να πιέσουν; Αυτά που έλεγαν οι ξένοι όταν προσπάθησαν να μας επιβάλουν το Σχέδιο Ανάν και να διαλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία, τα λέμε τώρα εμείς οι ίδιοι; Με άλλα λόγια εξασκούμε πίεση στους δικούς μας διαπραγματευτές! Αν είναι δυνατόν...
Προσωπικά δεν πιστεύω ότι θα βγει κάτι καλό μέσα από αυτήν την νέα «διαπραγμάτευση». Ο λόγος για μένα είναι απλός: η Τουρκία, που είναι και η κατοχική και ρυθμιστική δύναμη στην Κύπρο (ο Ταλάτ είναι ένας απλός διαχειριστής), δεν έχει προς το παρόν τίποτα να κερδίσει από την επανένωση του νησιού. Αντιθέτως, η παρούσα κατάσταση εξυπηρετεί σχεδόν πλήρως τα στρατιωτικά και γεωπολιτικά της συμφέροντα, κάτι που μάλιστα της επιτρέπει να συγκεντρώσει την προσοχή της και σε άλλα μέτωπα (βλέπε Θράκη).
Άσχετα με την προσωπική μου εκτίμηση για το αποτέλεσμα αυτών των συνομιλιών, σέβομαι την προσπάθεια που γίνεται και δίνω πίστωση χρόνου. Καλώ όμως όλους αυτούς τους «δικούς μας» οι οποίοι προμηνύουν την «οριστική διχοτόμηση της Κύπρου» να σιγήσουν και να σταματήσουν να εξασκούν ψυχολογική πίεση στο λαό μας. Το κόλπο αυτό δοκιμάστηκε και «δεν πιάνει» με τους Έλληνες της Κύπρου (βλέπε ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν).
19/3/08
Ελληνική Κυπριακή Αφέλεια
Ο νέος Πρόεδρος της Κύπρου κύριος Χριστόφιας έχει συνάντηση με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ταλάτ (21 Μαρτίου 2008). Ο κύριος Χριστόφιας δήλωσε ότι οι δυο πλευρές πρέπει να λύσουν το Κυπριακό Πρόβλημα με μια «κυπριακή λύση» (ο Ιωάννης Κασουλίδης την ονομάζει «ενδοκυπριακή») και πως οι Μητέρες Πατρίδες (βλέπε Ελλάδα και Τουρκία) και οι Εγγυήτριες Δυνάμεις (βλέπε Ελλάδα, Τουρκία και Ηνωμένο Βασίλειο) θα πρέπει να αφήσουν τους Κύπριους να βρουν μια λύση μεταξύ τους. Όλα αυτά ακούγονται πολύ λογικά και ανθρώπινα. Μακάρι να ήταν τόσο απλά τα πράματα.
Το Κυπριακό Πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα κοινοτικών διαταραχών. Το Κυπριακό Πρόβλημα είναι πρόβλημα παράνομης εισβολής και κατοχής της Κύπρου από μια ξένη στρατιωτική δύναμη, την Τουρκία. Αν και συμφωνώ με τον «ενδοκυπριακό διάλογο» ως μέσο οικοδόμησης εμπιστοσύνης, πιστεύω ότι όσο και να συζητούμε με τον Ταλάτ (ή τον κάθε Ταλάτ), αν δεν υποχωρήσει η Τουρκία δεν επανενώνεται η Κύπρος. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν θα λυθεί το Κυπριακό. Το Κυπριακό μπορεί να λυθεί αλλά η Κύπρος δεν πρόκειται να επανενωθεί.
Προτού αρχίσουμε να διαπραγματευόμαστε μια (ενδο)κυπριακή λύση πρέπει να αποχωρήσουν τα Τουρκικά κατοχικά στρατεύματα απο το νησί. Επιτρέπεται να συζητούμε και να διαπραγματευόμαστε δήθεν (ενδο)κυπριακή λύση υπό την απειλή 40,000 Τούρκων στρατιωτών;
Το Κυπριακό Πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα κοινοτικών διαταραχών. Το Κυπριακό Πρόβλημα είναι πρόβλημα παράνομης εισβολής και κατοχής της Κύπρου από μια ξένη στρατιωτική δύναμη, την Τουρκία. Αν και συμφωνώ με τον «ενδοκυπριακό διάλογο» ως μέσο οικοδόμησης εμπιστοσύνης, πιστεύω ότι όσο και να συζητούμε με τον Ταλάτ (ή τον κάθε Ταλάτ), αν δεν υποχωρήσει η Τουρκία δεν επανενώνεται η Κύπρος. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν θα λυθεί το Κυπριακό. Το Κυπριακό μπορεί να λυθεί αλλά η Κύπρος δεν πρόκειται να επανενωθεί.
Προτού αρχίσουμε να διαπραγματευόμαστε μια (ενδο)κυπριακή λύση πρέπει να αποχωρήσουν τα Τουρκικά κατοχικά στρατεύματα απο το νησί. Επιτρέπεται να συζητούμε και να διαπραγματευόμαστε δήθεν (ενδο)κυπριακή λύση υπό την απειλή 40,000 Τούρκων στρατιωτών;
2/3/08
Μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς το ΟΧΙ
Τα δύο μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα στην Κύπρο τοποθετούνται παραδοσιακά σε δύο αντίθετους πόλους, στα δύο άκρα: Δεξιά (ΔΗΣΥ) και Αριστερά (ΑΚΕΛ). Τα δύο αυτά κόμματα συνήθως «ελέγχουν» το 64% των Κυπρίων ψηφοφόρων. Το υπόλοιπο 36% των Κυπρίων φαίνεται να απορρίπτει αυτόν τον διπολικό κομματισμό και η ψήφος του διαμοιράζεται μεταξύ ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ, κ.ά..
Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι αυτό το «υπόλοιπο 36%» των Κυπρίων αποτέλεσε την βάση του 76% των υποστηρικτών του ΌΧΙ κατά το δημοψήφισμα του απαράδεκτου Σχεδίου Ανάν το 2004. Κατά το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2008, αυτή η «βάση του ΟΧΙ» μοιράστηκε μεταξύ των υποψηφίων της Δεξιάς και της Αριστεράς. Με άλλα λόγια η ομάδα αυτή των πολιτών που το 2004 διέσωσε την Κυπριακή Δημοκρατία, μέχρι το 2008 διασπάστηκε, κατι που άλλωστε ήταν και ο στόχος αυτών που επιδιώκουν τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η ομάδα αυτή του λαού, η οποία επεκτείνεται πέραν του κεντρώου χώρου, χρειάζεται ένα νέο ηγέτη ο οποίος κατανοεί, πιστεύει και εννοεί τη σημμασία του ΟΧΙ. Γιατί στις διαπραγματεύσεις για επίλυση του Κυπριακού, το ΝΑΙ (ή παρολίγον-ΝΑΙ) αποτελεί συνταγή υποχώρησης ενώ το ΟΧΙ μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί.
Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι αυτό το «υπόλοιπο 36%» των Κυπρίων αποτέλεσε την βάση του 76% των υποστηρικτών του ΌΧΙ κατά το δημοψήφισμα του απαράδεκτου Σχεδίου Ανάν το 2004. Κατά το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2008, αυτή η «βάση του ΟΧΙ» μοιράστηκε μεταξύ των υποψηφίων της Δεξιάς και της Αριστεράς. Με άλλα λόγια η ομάδα αυτή των πολιτών που το 2004 διέσωσε την Κυπριακή Δημοκρατία, μέχρι το 2008 διασπάστηκε, κατι που άλλωστε ήταν και ο στόχος αυτών που επιδιώκουν τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η ομάδα αυτή του λαού, η οποία επεκτείνεται πέραν του κεντρώου χώρου, χρειάζεται ένα νέο ηγέτη ο οποίος κατανοεί, πιστεύει και εννοεί τη σημμασία του ΟΧΙ. Γιατί στις διαπραγματεύσεις για επίλυση του Κυπριακού, το ΝΑΙ (ή παρολίγον-ΝΑΙ) αποτελεί συνταγή υποχώρησης ενώ το ΟΧΙ μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί.
29/2/08
Και τώρα Προσγείωση...
Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο άνθρωπος που κατά τους Τούρκους (και κάποιους νεοκύπριους) αποτελούσε εμπόδιο στη λύση του Κυπριακού, έχει περάσει πλέον στο παρασκήνιο. Οι «ξένοι» δηλώνουν αισιόδοξοι και εμείς μοιραζόμαστε αυτήν την αισιοδοξία. Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, αφού καλωσόρισε την απομάκρυνση του Παπαδόπουλου από την ηγεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας, απέστειλε κιόλας επιστολή προς τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Μπαν Γκι-μουν ενόψει της αναμενόμενης νέας διαδικασίας λύσης του Κυπριακού. Στην επιστολή του ο Ταλάτ επισημάνει ότι οι διαπραγματεύσεις πρέπει να ξεκινήσουν με βάση το Σχέδιο Ανάν 5, και επιμένει ότι το νέο κράτος πρέπει να δημιουργηθεί με "παρθενογένεση". Με άλλα λόγια δεν μιλά ούτε καν για ομοσπονδία αλλά για συνομοσπονδία. Ζητά επίσης όπως σε περίπτωση αποτυχίας της νέας προσπάθειας, τα Ηνωμένα Έθνη εξετάσουν το ενδεχόμενο αναγνώρισης της "ΤΔΒΚ".
Η προεκλογική πτήση έχει συμπληρωθεί.
Προς όλους αυτούς που πετούσαν στα σύννεφα έχω να πω το εξής:
Πλήρωμα καμπίνας, παρακαλώ ετοιμαστείτε για Προσγείωση...
Cabin crew, prepare for landing…
Η προεκλογική πτήση έχει συμπληρωθεί.
Προς όλους αυτούς που πετούσαν στα σύννεφα έχω να πω το εξής:
Πλήρωμα καμπίνας, παρακαλώ ετοιμαστείτε για Προσγείωση...
Cabin crew, prepare for landing…
25/2/08
Έρχονται Χρόνια Δύσκολα
Το 2004, η συντριπτική πλειοψηφία (76%) του Ελληνο-Κυπριακού λαού αντιστάθηκε στην επιβολή του Σχεδίου Ανάν και την διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μέσα σε 4 χρόνια, η πλειοψηφία αυτή διασπάστηκε λόγω Προεδρικών Εκλογών 2008. Η μόνη περίπτωση να γινόταν αυτό ήταν να αποκλειστεί ο Παπαδόπουλος από τον πρώτο γύρο των εκλογών, κάτι που έγινε. Άλλοι ψήφισαν Χριστόφια και άλλοι Κασουλίδη. Δημοκρατικό δικαίωμα θα μου πείτε. Συμφωνώ. Όμως, από τώρα και στο εξής, άτομα τα οποία υπερασπίστηκαν την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας (βλέπε ιστορικό ΟΧΙ) θα βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα (κυβέρνηση vs. αντιπολίτευση) ως απλοί, ακόλουθοι στρατιώτες. Την ηγεσία (και στα δυο στρατόπεδα) την έχουν πλέον αναλάβει άτομα που έδειξαν "μειωμένες αντιστάσεις" στο παρελθόν. Αυτό το έργο κάπου το έχω ξαναδεί. Πολύ φοβάμαι ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται στην Κύπρο. Έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες. Πριν και μετά από κάθε μεγάλο επίτευγμα, μοιραζόμαστε στα δύο. Έρχονται χρόνια δύσκολα και από ότι φαίνεται θα μας βρουν διχασμένους. Εκτός και αν...
23/2/08
Προεδρικές Εκλογές και Κυπριακό Πρόβλημα
Ο πρώτος γύρος των Προεδρικών εκλογών στην Κύπρο έχει λήξει. Τα αποτελέσματα: Ιωάννης Κασουλίδης (33.51%), Δημήτρης Χριστόφιας (33.29%), Τάσσος Παπαδόπουλος (31.79%). Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο άνθρωπος ο οποίος ηγήθηκε του Κυπριακού Ελληνισμού κατά την απόρριψη του διχοτομικού Σχεδίου Ανάν το 2004 πέρασε στο παρασκήνιο. Η Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας θα κριθεί στο δεύτερο γύρο μεταξύ του Ιωάννη Κασουλίδη και του Δημήτρη Χριστόφια. Οι δύο αυτοί πολιτικοί θεωρούνται απο τους ξένους ως «ρεαλιστές». Ο «ξένος παράγοντας» ευελπιστεί πως και οι δύο θα είναι πιο «εύκολοι» συνομιλητές στις διαπραγματεύσεις για (δια)λύση του Κυπριακού. Ο λαός αναμένει τις «νέες εξελίξεις» με αγωνία.
Όποιος και να είναι ο νέος Πρόεδρος της Κύπρου θα πρέπει να κατανοήσει καλά ότι με 33% των ψήφων (που είναι και το αληθινό ποσοστό που ελέγχουν λόγω παραδοσιακής κομματικής ταυτότητας) δεν μπορεί να εγκριθεί Σχέδιο Λύσης του Κυπριακού σε δημοψήφισμα. Όποιος και να είναι ο νέος Πρόεδρος της Κύπρου θα πρέπει να σεβαστεί το ΟΧΙ του 76% του Κυπριακού λαού στο Σχέδιο Ανάν και να μην το συγχύσει με το αποτέλεσμα των Προεδρικών εκλογών. Δυστυχώς, ο «ξένος παράγοντας» έχει ήδη ερμηνεύσει τον αποκλεισμό του Τάσσου Παπαδόπουλου ως αναίρεση / διαγραφή του ιστορικού ΟΧΙ. Αυτή είναι μια λανθασμένη και επικίνδυνη εκτίμηση για την οποία φέρουμε και εμείς μεγάλη ευθύνη. Σύντομα, όταν ο λαός αντιληφθεί ότι δεν υπάρχουν «νέα σχέδια», όταν αντικρύσει ξανά μπροστά του το καμουφλαρισμένο πλέον Σχέδιο Ανάν, θα ξαναπεί ΟΧΙ. Τουλάχιστον για τον λαό, σε θέματα επιβίωσης λειτουργεί το ένστικτο αντί το κόμμα. Έτσι άντεξε ο Ελληνισμός στην μαρτυρική Κύπρο για τρεις χιλιάδες χρόνια και έτσι θα αντέξει για άλλες τρεις χιλιάδες.
Όποιος και να είναι ο νέος Πρόεδρος της Κύπρου θα πρέπει να κατανοήσει καλά ότι με 33% των ψήφων (που είναι και το αληθινό ποσοστό που ελέγχουν λόγω παραδοσιακής κομματικής ταυτότητας) δεν μπορεί να εγκριθεί Σχέδιο Λύσης του Κυπριακού σε δημοψήφισμα. Όποιος και να είναι ο νέος Πρόεδρος της Κύπρου θα πρέπει να σεβαστεί το ΟΧΙ του 76% του Κυπριακού λαού στο Σχέδιο Ανάν και να μην το συγχύσει με το αποτέλεσμα των Προεδρικών εκλογών. Δυστυχώς, ο «ξένος παράγοντας» έχει ήδη ερμηνεύσει τον αποκλεισμό του Τάσσου Παπαδόπουλου ως αναίρεση / διαγραφή του ιστορικού ΟΧΙ. Αυτή είναι μια λανθασμένη και επικίνδυνη εκτίμηση για την οποία φέρουμε και εμείς μεγάλη ευθύνη. Σύντομα, όταν ο λαός αντιληφθεί ότι δεν υπάρχουν «νέα σχέδια», όταν αντικρύσει ξανά μπροστά του το καμουφλαρισμένο πλέον Σχέδιο Ανάν, θα ξαναπεί ΟΧΙ. Τουλάχιστον για τον λαό, σε θέματα επιβίωσης λειτουργεί το ένστικτο αντί το κόμμα. Έτσι άντεξε ο Ελληνισμός στην μαρτυρική Κύπρο για τρεις χιλιάδες χρόνια και έτσι θα αντέξει για άλλες τρεις χιλιάδες.
Λύση του Κυπριακού ή Απελευθέρωση και Επανένωση της Κύπρου;
Παρακολουθώντας (εξ αποστάσεως) τις εξελίξεις για την Κύπρο, παρατηρώ ότι ο Κυπριακός λαός καλείται (σχεδόν επιτακτικά) να απαντήσει στο πιο κάτω ερώτημα: «Ποιό είναι τελικά το πρώτο ζητούμενο; α) Λύση του Κυπριακού ή β) Απελευθέρωση και Επανένωση της Κύπρου;». Ως συνήθως, οι απαντήσεις τείνουν προς τα δύο άκρα. Ο λαός έχει (για άλλη μια φορά) διχαστεί σε δύο στρατόπεδα. Το ένα επιδιώκει Λύση του Κυπριακού και το άλλο επιδιώκει Απελευθέρωση και Επανένωση της Κύπρου.
Υπό κανονικές συνθήκες, τα δύο αυτά ζητούμενα θα έπρεπε να ήταν ταυτόσημα. Λόγω όμως διαφόρων συμφερόντων (εντός και εκτός Κύπρου), έχει δημιουργηθεί ένας αχρείαστος διπολισμός ο οποίος, αν και θα καθορίσει την εκλογή του νέου Προέδρου, μπορεί να επιφέρει δυσμενείς συνέπειες για την Κύπρο. Κατά την τρέχουσα προεκλογική περίοδο (όπως και κατά την περίοδο πριν το δημοψήφισμα του 2004), ο λαός δέχεται μια συνεχή «πλύση εγκεφάλου» ότι τα δύο ζητούμενα δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Στην πραγματικότητα όμως, τα δύο είναι εκ φύσεως αλληλένδετα: Λύση του Κυπριακού σημαίνει Απελευθέρωση και Επανένωση της Κύπρου.
Επομένως, αφού η απάντηση συνήθως εξαρτάται από την ερώτηση, ας αφήσουμε τα «διχοτομικά ερωτήματα» και ας αρχίσουμε να θέτουμε το σωστό ερώτημα στον Κυπριακό λαό (και στους ξένους): «Με ποιό τρόπο μπορεί να επιτευχθεί μια Λύση του Κυπριακού που θα βασίζεται στην Απελευθέρωση και Επανένωση της Κύπρου;»
Υπό κανονικές συνθήκες, τα δύο αυτά ζητούμενα θα έπρεπε να ήταν ταυτόσημα. Λόγω όμως διαφόρων συμφερόντων (εντός και εκτός Κύπρου), έχει δημιουργηθεί ένας αχρείαστος διπολισμός ο οποίος, αν και θα καθορίσει την εκλογή του νέου Προέδρου, μπορεί να επιφέρει δυσμενείς συνέπειες για την Κύπρο. Κατά την τρέχουσα προεκλογική περίοδο (όπως και κατά την περίοδο πριν το δημοψήφισμα του 2004), ο λαός δέχεται μια συνεχή «πλύση εγκεφάλου» ότι τα δύο ζητούμενα δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Στην πραγματικότητα όμως, τα δύο είναι εκ φύσεως αλληλένδετα: Λύση του Κυπριακού σημαίνει Απελευθέρωση και Επανένωση της Κύπρου.
Επομένως, αφού η απάντηση συνήθως εξαρτάται από την ερώτηση, ας αφήσουμε τα «διχοτομικά ερωτήματα» και ας αρχίσουμε να θέτουμε το σωστό ερώτημα στον Κυπριακό λαό (και στους ξένους): «Με ποιό τρόπο μπορεί να επιτευχθεί μια Λύση του Κυπριακού που θα βασίζεται στην Απελευθέρωση και Επανένωση της Κύπρου;»
20/7/07
Κυπριακό Πρόβλημα και Ελληνικό Έθνος
20 Ιουλίου 2007
33 χρόνια μετά την Τουρκική εισβολή
Ιστορικά, η Κύπρος βρίσκεται πάντοτε στο στόχαστρο των κατακτητών. Μετά την Τουρκοκρατία της Ελλάδας και της Κύπρου, οι Εγγλέζοι αποικιοκράτες, αφού ενορχήστρωσαν μια σειρά από «ελληνικά λάθη», παρέδωσαν (σταδιακά) την μισή Κύπρο στους Τούρκους. Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την παρουσία τους στο νησί, Εγγλέζοι και Τούρκοι, ανέπτυξαν ένα «σύνδρομο κατωτερότητας» απέναντι στου Έλληνες. Αυτό οφείλεται κυρίως στην διαχρονικότητα και αντοχή της Ελληνορθόδοξης ταυτότητας των κατοίκων της Κύπρου αλλά και στην χρυσή ιστορία των Ελλήνων γενικότερα.
Προς το παρόν, οι συνθήκες είναι δύσκολες για μια σωστή, δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού Προβλήματος. Επομένως, οι επιλογές μας είναι περιορισμένες:
α) Αποδοχή μιας άδικης και προσωρινής λύσης (π. χ. Σχέδιο Ανάν ή κάποια παραλλαγή του) η οποία θα οδηγήσει σε σταδιακή εξάλειψη του Ελληνισμού της Κύπρου και μετέπειτα άλλων Ελληνικών νήσων στην περιοχή.
β) Συντονισμός και ανασύνταξη με στόχο την ενδυνάμωση του Ελληνικού Έθνους (παγκοσμίως). Με εθνική ενότητα, σωστό προγραμματισμό και με γνώμονα την χρυσή του ιστορία, ο Ελληνισμός μπορεί να αποτελέσει και πάλι ένα σοβαρό και ισχυρό παράγοντα στα διεθνή δρώμενα.
Είναι φανερό ότι οι προσπάθειες μας πρέπει να εστιαστούν στο δεύτερο σενάριο. Επίσης, υπάρχουν ενδείξεις ότι το μέλλον της Τουρκικής ηγεμονίας στην περιοχή είναι αβέβαιο (βλέπε Κουρδικό, αστάθεια στο Ιράκ, σχέσεις Αμερικής-Τουρκίας, σχέσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης- Τουρκίας, κτλ.). Καλύτερες μέρες για την Κύπρο θα έρθουν μόνο όταν ανασυνταχθεί ολόκληρο το Ελληνικό Έθνος.
33 χρόνια μετά την Τουρκική εισβολή
Ιστορικά, η Κύπρος βρίσκεται πάντοτε στο στόχαστρο των κατακτητών. Μετά την Τουρκοκρατία της Ελλάδας και της Κύπρου, οι Εγγλέζοι αποικιοκράτες, αφού ενορχήστρωσαν μια σειρά από «ελληνικά λάθη», παρέδωσαν (σταδιακά) την μισή Κύπρο στους Τούρκους. Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την παρουσία τους στο νησί, Εγγλέζοι και Τούρκοι, ανέπτυξαν ένα «σύνδρομο κατωτερότητας» απέναντι στου Έλληνες. Αυτό οφείλεται κυρίως στην διαχρονικότητα και αντοχή της Ελληνορθόδοξης ταυτότητας των κατοίκων της Κύπρου αλλά και στην χρυσή ιστορία των Ελλήνων γενικότερα.
Προς το παρόν, οι συνθήκες είναι δύσκολες για μια σωστή, δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού Προβλήματος. Επομένως, οι επιλογές μας είναι περιορισμένες:
α) Αποδοχή μιας άδικης και προσωρινής λύσης (π. χ. Σχέδιο Ανάν ή κάποια παραλλαγή του) η οποία θα οδηγήσει σε σταδιακή εξάλειψη του Ελληνισμού της Κύπρου και μετέπειτα άλλων Ελληνικών νήσων στην περιοχή.
β) Συντονισμός και ανασύνταξη με στόχο την ενδυνάμωση του Ελληνικού Έθνους (παγκοσμίως). Με εθνική ενότητα, σωστό προγραμματισμό και με γνώμονα την χρυσή του ιστορία, ο Ελληνισμός μπορεί να αποτελέσει και πάλι ένα σοβαρό και ισχυρό παράγοντα στα διεθνή δρώμενα.
Είναι φανερό ότι οι προσπάθειες μας πρέπει να εστιαστούν στο δεύτερο σενάριο. Επίσης, υπάρχουν ενδείξεις ότι το μέλλον της Τουρκικής ηγεμονίας στην περιοχή είναι αβέβαιο (βλέπε Κουρδικό, αστάθεια στο Ιράκ, σχέσεις Αμερικής-Τουρκίας, σχέσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης- Τουρκίας, κτλ.). Καλύτερες μέρες για την Κύπρο θα έρθουν μόνο όταν ανασυνταχθεί ολόκληρο το Ελληνικό Έθνος.
23/4/06
Εξελίξεις στο Κυπριακό και πιθανές παγίδες
Οι επόμενοι μήνες θα είναι κρίσιμοι για την πορεία των διαπραγματεύσεων μεταξύ Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Τουρκία, αν πραγματικά επιθυμεί να ενταχθεί (ή να συνεχίσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις) στην Ευρωπαική οικογένεια, θα πρέπει να εφαρμόσει το πρωτόκολο που υπέγραψε με την Ε.Ε. Μια πιθανή ενδιάμεση κίνηση των Τούρκων για αποφυγή εφαρμογής του Πρωτοκόλου, η οποία τυγχάνει στήριξης από τον διεθνή αλλά και τον εσωτερικό παράγοντα, είναι η «επιστροφή» της περιοχής των Βαρωσίων και η επαναλειτουργία του λιμανιού της Αμμοχώστου σε συνεργασία Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, υπό την επίβλεψη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ταυτόχρονα, η Τουρκία θα ζητήσει ώς αντάλλαγμα την «άρση της απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων» από την διεθνή κοινότητα.
Μια τέτοια εξέλιξη θα έχει θετικές και αρνητικές συνέπειες για την εξέλιξη του Κυπριακού. Οι οποιεσδήποτε θετικές εξελίξεις είναι καλοδεχούμενες.
Ας εξετάσουμε όμως τις αρνητικές συνέπειες :
α) Για άλλη μια φορά, η Τουρκία θα παρουσιαστεί ως η πλευρά που κάνει «παραχωρήσεις» και «συμβιβασμούς» για την επίλυση του Κυπριακού
β) Θα αρχίσει η ροή των ευρωπαϊκών κονδυλίων και το απευθείας εμπόριο με τους Τουρκοκύπριους, κάτι που στην ουσία συνιστά παράκαμψη της Κυπριακής Δημοκρατίας και βήμα προς έμμεση αναγνώριση του ψευδοκράτους
γ) Οι Τουρκοκύπριοι, μετά την αναβάθμιση της οικονομίας τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα έχουν πλέον κίνητρα για επιδίωξη λύσης του Κυπριακού,
δ) Υπάρχει πιθανότητα διάσπασης των Ελληνοκυπρίων προσφύγων με κύριο θέμα αντιπαράθεσης την επιστροφή της Αμμοχώστου και όχι άλλων κατεχομένων περιοχών.
Παρά το γεγονός ότι είμαι πρόσφυγας από την Αμμόχωστο, πιστεύω ότι οποιαδήποτε απόφαση/πρόταση της Κυπριακής Κυβέρνησης για το πιο πάνω θέμα θα πρέπει να ληφθεί με βάση τη βούληση του Κυπριακού λαού μέσα από λαϊκό δημοψήφισμα. Μέχρι τότε, οι ηγέτες θα πρέπει να αποφύγουν τα σφάλματα του παρελθόντος και να είναι ειλικρινείς με το λαό για πιθανές εξελίξεις στο Κυπριακό. Όπως μου είχε πρόσφατα αναφέρει προσωπικά ένας πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου: «Στο παρελθόν, δεν είμασταν ειλικρινείς με τον Κυπριακό λαό. Στο τέλος της ημέρας, ο κόσμος δεν ήξερε τι ακριβώς διαπραγματεύονταν οι ηγέτες του».
Μια τέτοια εξέλιξη θα έχει θετικές και αρνητικές συνέπειες για την εξέλιξη του Κυπριακού. Οι οποιεσδήποτε θετικές εξελίξεις είναι καλοδεχούμενες.
Ας εξετάσουμε όμως τις αρνητικές συνέπειες :
α) Για άλλη μια φορά, η Τουρκία θα παρουσιαστεί ως η πλευρά που κάνει «παραχωρήσεις» και «συμβιβασμούς» για την επίλυση του Κυπριακού
β) Θα αρχίσει η ροή των ευρωπαϊκών κονδυλίων και το απευθείας εμπόριο με τους Τουρκοκύπριους, κάτι που στην ουσία συνιστά παράκαμψη της Κυπριακής Δημοκρατίας και βήμα προς έμμεση αναγνώριση του ψευδοκράτους
γ) Οι Τουρκοκύπριοι, μετά την αναβάθμιση της οικονομίας τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα έχουν πλέον κίνητρα για επιδίωξη λύσης του Κυπριακού,
δ) Υπάρχει πιθανότητα διάσπασης των Ελληνοκυπρίων προσφύγων με κύριο θέμα αντιπαράθεσης την επιστροφή της Αμμοχώστου και όχι άλλων κατεχομένων περιοχών.
Παρά το γεγονός ότι είμαι πρόσφυγας από την Αμμόχωστο, πιστεύω ότι οποιαδήποτε απόφαση/πρόταση της Κυπριακής Κυβέρνησης για το πιο πάνω θέμα θα πρέπει να ληφθεί με βάση τη βούληση του Κυπριακού λαού μέσα από λαϊκό δημοψήφισμα. Μέχρι τότε, οι ηγέτες θα πρέπει να αποφύγουν τα σφάλματα του παρελθόντος και να είναι ειλικρινείς με το λαό για πιθανές εξελίξεις στο Κυπριακό. Όπως μου είχε πρόσφατα αναφέρει προσωπικά ένας πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου: «Στο παρελθόν, δεν είμασταν ειλικρινείς με τον Κυπριακό λαό. Στο τέλος της ημέρας, ο κόσμος δεν ήξερε τι ακριβώς διαπραγματεύονταν οι ηγέτες του».
23/3/06
Τουρκική Στρατιωτική Κατοχή της Κύπρου: Κυπριακό ή Ευρωπαικό Πρόβλημα;
Δύο περίπου χρόνια μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, βρισκόμαστε σε μια απαράδεκτη και άνευ προηγουμένου κατάσταση: α) Η Τουρκία κατέχει στρατιωτικά και παράνομα ένα κομμάτι της Ευρώπης (κατεχόμενα εδάφη στην Κύπρο) και β) Η Τουρκία διαπραγματεύεται την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η διεθνής κοινότητα μιλά για την ανάγκη μιας νέας πρωτοβουλίας για επίλυση του Κυπριακού και η Τουρκία, με την συμπαράσταση των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αγγλίας, προωθεί (εδώ και χρόνια) την άμεση σύνδεση των δυο πιο πάνω θεμάτων.
Συμφωνώ ότι τα δύο θέματα σχετίζονται σε κάποιο βαθμό, αλλά διαφωνώ ότι θα πρέπει να επιτρέψουμε την χρονική τους σύνδεση. Η παράνομη στρατιωτική κατοχή της Κύπρου αποτελεί παραβίαση όλων των βασικών αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για το λόγο αυτό, η Ευρωπαϊκή Ένωση ωφείλει να αντιμετωπίσει την Τουρκική κατοχή ως ευρωπαϊκο θέμα. Η Κυπριακή και η Ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να επιμένουν ότι η άμεση απόσυρση των Τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων από την Κύπρο θα πρέπει να αποτελεί πρωταρχικό στόχο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα πρέπει να τεθεί άμεσα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων Ευρώπης-Τουρκίας.
Είναι γνωστό ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να λειτουργεί με κανόνες «ανατολίτικου παζαριού» έτσι ώστε να καθυστερεί την εκπλήρωση των ευρωπαϊκών της υποχρεώσεων μέχρι την στιγμή της ένταξης της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχουν όμως αρκετές ενδείξεις ότι αυτό μπορεί να μην γίνει ποτέ. Αν η επίλυση του Κυπριακού συνδεθεί, χρονικά και ουσιαστικά, με την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη, τότε το μέλλον της Κύπρου θα συνεχίσει να εξαρτάται από το Τουρκικό ανατολιτικο παζάρι (όπως συμβαίνει εδώ και 32 χρόνια).
Για τους λόγους που αναφέρω πιο πάνω, πρέπει να επιδιώξουμε την αναβάθμιση του Κυπριακού Προβλήματος ως Ευρωπαικού Προβλήματος. Η Κύπρος και η Ελλάδα έχουν την δυνατότητα να σχηματίσουν συμμαχίες με άλλα Ευρωπαϊκα κράτη έτσι ώστε να «εκθέσουν» την ωμή πραγματικότητα της Τουρκικής στρατιωτικής εισβολής και κατοχής μέσα στα Ευρωπαικά σαλόνια. Μόνο τότε η Ευρώπη θα αναλάβει ουσιαστική πρωτοβουλία για επίλυση του Κυπριακού.
Συμφωνώ ότι τα δύο θέματα σχετίζονται σε κάποιο βαθμό, αλλά διαφωνώ ότι θα πρέπει να επιτρέψουμε την χρονική τους σύνδεση. Η παράνομη στρατιωτική κατοχή της Κύπρου αποτελεί παραβίαση όλων των βασικών αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για το λόγο αυτό, η Ευρωπαϊκή Ένωση ωφείλει να αντιμετωπίσει την Τουρκική κατοχή ως ευρωπαϊκο θέμα. Η Κυπριακή και η Ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να επιμένουν ότι η άμεση απόσυρση των Τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων από την Κύπρο θα πρέπει να αποτελεί πρωταρχικό στόχο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα πρέπει να τεθεί άμεσα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων Ευρώπης-Τουρκίας.
Είναι γνωστό ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να λειτουργεί με κανόνες «ανατολίτικου παζαριού» έτσι ώστε να καθυστερεί την εκπλήρωση των ευρωπαϊκών της υποχρεώσεων μέχρι την στιγμή της ένταξης της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχουν όμως αρκετές ενδείξεις ότι αυτό μπορεί να μην γίνει ποτέ. Αν η επίλυση του Κυπριακού συνδεθεί, χρονικά και ουσιαστικά, με την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη, τότε το μέλλον της Κύπρου θα συνεχίσει να εξαρτάται από το Τουρκικό ανατολιτικο παζάρι (όπως συμβαίνει εδώ και 32 χρόνια).
Για τους λόγους που αναφέρω πιο πάνω, πρέπει να επιδιώξουμε την αναβάθμιση του Κυπριακού Προβλήματος ως Ευρωπαικού Προβλήματος. Η Κύπρος και η Ελλάδα έχουν την δυνατότητα να σχηματίσουν συμμαχίες με άλλα Ευρωπαϊκα κράτη έτσι ώστε να «εκθέσουν» την ωμή πραγματικότητα της Τουρκικής στρατιωτικής εισβολής και κατοχής μέσα στα Ευρωπαικά σαλόνια. Μόνο τότε η Ευρώπη θα αναλάβει ουσιαστική πρωτοβουλία για επίλυση του Κυπριακού.
23/1/06
Ώρα για υποβολή ολοκληρωμένου σχεδίου λύσης του Κυπριακού Προβλήματος
΄Εχουν περάσει σχεδόν 32 χρόνια από την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Τα τουρκικά στρατεύματα παραμένουν στο νησί, ο αριθμός των παράνομων Τούρκων εποίκων αυξάνεται συνεχώς, η μοίρα των αγνοουμένων μας παραμένει άγνωστη και σιγά-σιγά η παλαιά γενιά των προσφύγων φεύγει από τη ζωή με το παράπονο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο και στην ψυχή.
Μετά από τις επανελειμμένες προσπάθειες των «Μεγάλων Δυνάμεων» να επιβάλουν την δική τους διχοτομική λύση στον Κυπριακό λαό (βλέπε Σχέδιο Ανάν), ήρθε τώρα η σειρά της Τουρκίας να προτείνει το δικό της σχέδιο λύσης (βλέπε 10 προτάσεις για λύση του Κυπριακού). Τα Ηνωμένα Έθνη «μελετούν» και η Αμερική «χαιρετίζει» τις τουρκικές προτάσεις. Αν είναι δυνατόν! Ο Τούρκος εισβολέας να προτείνει τη δική του «λύση» στο πρόβλημα που δημιούργησε ο ίδιος.
Ποιά λοιπόν θα πρέπει να είναι η δική μας αντίδραση στην όλη κατάσταση; Η απάντηση κρύβεται μέσα στην ίδια την ερώτηση. Για άλλη μια φορά, ψάχνουμε για την σωστή «αντίδραση». Ίσως να είναι καιρός, όχι για αντί-δραση αλλά για δράση. Η Κυπριακή Κυβέρνηση, ισότιμο πλέον μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα πρέπει να αναλάβει δράση. Έφτασε η ώρα για την Κυπριακή Κυβέρνηση να συντάξει ένα «Ολοκληρωμένο Σχέδιο για Δίκαιη και Βιώσιμη Λύση του Κυπριακού Προβλήματος». Η πρωτοβουλία αυτή θα πρέπει να αναληφθεί από την Κυπριακή Κυβέρνηση και να υποβληθεί ταυτοχρόνως στα Ηνωμένα Έθνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. ‘Οπως μας διδάσκει η ιστορία, η καλύτερη αντίδραση είναι η προληπτική δράση.
Μετά από τις επανελειμμένες προσπάθειες των «Μεγάλων Δυνάμεων» να επιβάλουν την δική τους διχοτομική λύση στον Κυπριακό λαό (βλέπε Σχέδιο Ανάν), ήρθε τώρα η σειρά της Τουρκίας να προτείνει το δικό της σχέδιο λύσης (βλέπε 10 προτάσεις για λύση του Κυπριακού). Τα Ηνωμένα Έθνη «μελετούν» και η Αμερική «χαιρετίζει» τις τουρκικές προτάσεις. Αν είναι δυνατόν! Ο Τούρκος εισβολέας να προτείνει τη δική του «λύση» στο πρόβλημα που δημιούργησε ο ίδιος.
Ποιά λοιπόν θα πρέπει να είναι η δική μας αντίδραση στην όλη κατάσταση; Η απάντηση κρύβεται μέσα στην ίδια την ερώτηση. Για άλλη μια φορά, ψάχνουμε για την σωστή «αντίδραση». Ίσως να είναι καιρός, όχι για αντί-δραση αλλά για δράση. Η Κυπριακή Κυβέρνηση, ισότιμο πλέον μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα πρέπει να αναλάβει δράση. Έφτασε η ώρα για την Κυπριακή Κυβέρνηση να συντάξει ένα «Ολοκληρωμένο Σχέδιο για Δίκαιη και Βιώσιμη Λύση του Κυπριακού Προβλήματος». Η πρωτοβουλία αυτή θα πρέπει να αναληφθεί από την Κυπριακή Κυβέρνηση και να υποβληθεί ταυτοχρόνως στα Ηνωμένα Έθνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. ‘Οπως μας διδάσκει η ιστορία, η καλύτερη αντίδραση είναι η προληπτική δράση.
23/2/05
Η Ευρωπαϊκή Προοπτική της Τουρκίας και η Εξωτερική Πολιτική του Ελληνικού Έθνους
Σε προηγούμενα άρθρα μου τόνισα ότι οι Αγγλο-Αμερικάνοι προτιμούν να συνδέσουν την οποιαδήποτε πιθανή λύση του Κυπριακού Προβλήματος με την (α)πιθανή ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε 10-15 χρόνια. Ταυτόχρονα, μέχρι σήμερα πολλοί έλεγαν ότι η Τουρκία θα είναι ο «Δούρειος Ίππος» της Ευρώπης, σταλμένος από τους Αγγλο-Αμερικάνους. Για να επαληθευτεί όμως αυτό το σενάριο θα πρέπει πρώτα ο «Δούρειος Ίππος» (Τουρκία) να μπει μέσα στην Τροία (Ευρώπη). Με την πιθανή κατάρρευση της επικύρωσης του Ευρωσυντάγματος (βλέπε δημοψηφίσματα σε Γαλλία και Ολλανδία) φαίνεται ότι οι Ευρωπαίοι δεν είναι διατεθιμένοι να γκρεμίσουν τα «τείχη της πόλης» για χάρη της Τουρκίας.
Το ερώτημα που προκύπτει τώρα είναι: Πώς επηρεάζεται η στρατηγική μας στο Κυπριακό μετά από αυτές τις εξελίξεις; Η ηγεσία της Κύπρου και της Ελλάδας θα πρέπει να εξετάσει εναλλακτικά σενάρια πέραν της Ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας. Η σύνδεση της λύσης του Κυπριακού με την Ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας πρέπει να αποφευχθεί διότι κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί το μέλλον αυτής της πορείας. Πέραν τούτου, η «φιλική» σχέση Ελλάδας-Τουρκίας που «καλλιεργείται» τα τελευταία χρόνια εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό στην πορεία της Τουρκίας προς την Ευρώπη. Τί θα γίνει σε περίπτωση που η Ευρώπη κλείσει την πόρτα στην Τουρκία? Θα πληρώσουν τα σπασμένα πάλι οι Έλληνες (της Κύπρου);
Η πορεία της Τουρκίας προς της Ευρώπη, αν και σημαντικός παράγοντας, δεν πρέπει να αποτελεί τη βάση στην οποία στηρίζεται η εξωτερική πολιτική του Ελληνικού Έθνους. Η εξωτερική μας πολιτική πρέπει να πηγάζει από τα Εθνικά συμφέροντα.
Το ερώτημα που προκύπτει τώρα είναι: Πώς επηρεάζεται η στρατηγική μας στο Κυπριακό μετά από αυτές τις εξελίξεις; Η ηγεσία της Κύπρου και της Ελλάδας θα πρέπει να εξετάσει εναλλακτικά σενάρια πέραν της Ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας. Η σύνδεση της λύσης του Κυπριακού με την Ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας πρέπει να αποφευχθεί διότι κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί το μέλλον αυτής της πορείας. Πέραν τούτου, η «φιλική» σχέση Ελλάδας-Τουρκίας που «καλλιεργείται» τα τελευταία χρόνια εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό στην πορεία της Τουρκίας προς την Ευρώπη. Τί θα γίνει σε περίπτωση που η Ευρώπη κλείσει την πόρτα στην Τουρκία? Θα πληρώσουν τα σπασμένα πάλι οι Έλληνες (της Κύπρου);
Η πορεία της Τουρκίας προς της Ευρώπη, αν και σημαντικός παράγοντας, δεν πρέπει να αποτελεί τη βάση στην οποία στηρίζεται η εξωτερική πολιτική του Ελληνικού Έθνους. Η εξωτερική μας πολιτική πρέπει να πηγάζει από τα Εθνικά συμφέροντα.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)